blika

Icelandic

Pronunciation

• IPA^(key): /ˈplɪːka/

  Rhymes: -ɪːka

Etymology 1

From Old Norse blíkja, from Proto-Germanic *blīkaną (“to shine, gleam”).

Noun

blika f (genitive singular bliku, nominative plural blikur)

1. cirrostratus, rain cloud

   Synonym: skýjablika

2. a veil of clouds (as can cover the sun)

Declension

Declension of blika (feminine)

	singular		plural
	indefinite	definite	indefinite	definite
nominative	blika	blikan	blikur	blikurnar
accusative	bliku	blikuna	blikur	blikurnar
dative	bliku	blikunni	blikum	blikunum
genitive	bliku	blikunnar	blikna	bliknanna

Derived terms

• blikur á lofti
• lítast á blikuna
• þokukennd blika (“cirrostratus nebulosus”)
• þráðablika (“cirrostratus fibratus”)

Etymology 2

Verb

blika (weak verb, third-person singular past indicative blikaði, supine blikað)

1. to gleam, twinkle
2. (of the air or sky or impersonal) to look as if heavy weather is coming

Conjugation

blika – active voice (germynd)

infinitive nafnháttur		að blika
supine sagnbót		blikað
present participle lýsingarháttur nútíðar		blikandi
		indicative framsöguháttur			subjunctive viðtengingarháttur
		present nútíð	past þátíð		present nútíð	past þátíð
singular	ég	blika	blikaði		bliki	blikaði
	þú	blikar	blikaðir		blikir	blikaðir
	hann, hún, það	blikar	blikaði		bliki	blikaði
plural	við	blikum	blikuðum		blikum	blikuðum
	þið	blikið	blikuðuð		blikið	blikuðuð
	þeir, þær, þau	blika	blikuðu		bliki	blikuðu
		imperative boðháttur
singular	þú	blika (þú), blikaðu
plural	þið	blikið (þið), blikiði1

¹ Spoken form, usually not written; in writing, the unappended plural form (optionally followed by the full pronoun) is preferred.

Etymology 3

Noun

blika n

1. indefinite genitive plural of blik

Etymology 4

Noun

blika m

1. indefinite accusative singular of bliki
2. indefinite dative singular of bliki
3. indefinite genitive singular of bliki
4. indefinite accusative plural of bliki
5. indefinite genitive plural of bliki

Old Frisian

Etymology

From Proto-West Germanic *blīkan, from Proto-Germanic *blīkaną (“to gleam, shine”).

Verb

*blīka

1. to appear

Conjugation

Conjugation of blīka (strong class 1)

infinitive	blīka
indicative	present	past
1st person singular	blīke	blēk
2nd person singular	blīkest, blīkst	blēkest, blēkst
3rd person singular	blīketh, blīkth	blēk
plural	blīkath	bliken
subjunctive	present	past
singular	blīke	blike
plural	blīke, blīken	blike, bliken
imperative	present
singular	blīk
plural	blīketh
participle	present	past
	blīkande	ebliken, bliken

Descendants

• West Frisian: blyckjen, blike