elta

See also: Elta

Icelandic

Etymology

From Old Norse elta (“to chase, hunt, knead”), from Proto-Germanic *alatjaną (“to drive, move”).

Pronunciation

• IPA^(key): /ˈɛl̥ta/

  Rhymes: -ɛl̥ta

Verb

elta (weak verb, third-person singular past indicative elti, supine elt)

1. to chase (to pursue, to follow at speed) [with accusative]
   • Judges 2:19

     En er dómarinn andaðist, breyttu þeir að nýju verr en feður þeirra, með því að elta aðra guði til þess að þjóna þeim og falla fram fyrir þeim. Þeir létu eigi af gjörðum sínum né þrjóskubreytni sinni.

     But when the judge died, the people returned to ways even more corrupt than those of their ancestors, following other gods and serving and worshiping them. They refused to give up their evil practices and stubborn ways.

Conjugation

elta – active voice (germynd)

infinitive nafnháttur		að elta
supine sagnbót		elt
present participle lýsingarháttur nútíðar		eltandi
		indicative framsöguháttur			subjunctive viðtengingarháttur
		present nútíð	past þátíð		present nútíð	past þátíð
singular	ég	elti	elti		elti	elti
	þú	eltir	eltir		eltir	eltir
	hann, hún, það	eltir	elti		elti	elti
plural	við	eltum	eltum		eltum	eltum
	þið	eltið	eltuð		eltið	eltuð
	þeir, þær, þau	elta	eltu		elti	eltu
		imperative boðháttur
singular	þú	elt (þú), eltu
plural	þið	eltið (þið), eltiði1

¹ Spoken form, usually not written; in writing, the unappended plural form (optionally followed by the full pronoun) is preferred.

eltast – mediopassive voice (miðmynd)

infinitive nafnháttur		að eltast
supine sagnbót		elst
present participle lýsingarháttur nútíðar		eltandist (rare; see appendix)
		indicative framsöguháttur			subjunctive viðtengingarháttur
		present nútíð	past þátíð		present nútíð	past þátíð
singular	ég	eltist	eltist		eltist	eltist
	þú	eltist	eltist		eltist	eltist
	hann, hún, það	eltist	eltist		eltist	eltist
plural	við	eltumst	eltumst		eltumst	eltumst
	þið	eltist	eltust		eltist	eltust
	þeir, þær, þau	eltast	eltust		eltist	eltust
		imperative boðháttur
singular	þú	elst (þú), elstu
plural	þið	eltist (þið), eltisti1

¹ Spoken form, usually not written; in writing, the unappended plural form (optionally followed by the full pronoun) is preferred.

eltur — past participle (lýsingarháttur þátíðar)

strong declension (sterk beyging)	singular (eintala)			plural (fleirtala)
	masculine (karlkyn)	feminine (kvenkyn)	neuter (hvorugkyn)	masculine (karlkyn)	feminine (kvenkyn)	neuter (hvorugkyn)
nominative (nefnifall)	eltur	elt	elt	eltir	eltar	elt
accusative (þolfall)	eltan	elta	elt	elta	eltar	elt
dative (þágufall)	eltum	eltri	eltu	eltum	eltum	eltum
genitive (eignarfall)	elts	eltrar	elts	eltra	eltra	eltra
weak declension (veik beyging)	singular (eintala)			plural (fleirtala)
	masculine (karlkyn)	feminine (kvenkyn)	neuter (hvorugkyn)	masculine (karlkyn)	feminine (kvenkyn)	neuter (hvorugkyn)
nominative (nefnifall)	elti	elta	elta	eltu	eltu	eltu
accusative (þolfall)	elta	eltu	elta	eltu	eltu	eltu
dative (þágufall)	elta	eltu	elta	eltu	eltu	eltu
genitive (eignarfall)	elta	eltu	elta	eltu	eltu	eltu

Derived terms

• eltast
• eltast við (“to rush around after something; to try to get a hold of something”)