Jump to content

fraudator

From Wiktionary, the free dictionary

Latin

[edit]

Etymology

[edit]

    From fraudō + -tor.

    Pronunciation

    [edit]

    Noun

    [edit]

    fraudātor m (genitive fraudātōris, feminine fraudātrīx); third declension

    1. fraudster, swindler, cheat, con man, con artist

    Declension

    [edit]

    Third-declension noun.

    Descendants

    [edit]
    • Italo-Romance:
      • Italian: frodatore

    Verb

    [edit]

    fraudātor

    1. second/third-person singular future passive imperative of fraudō

    References

    [edit]
    • fraudator”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
    • fraudator”, in Charlton T. Lewis (1891), An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
    • fraudator”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.

    Romanian

    [edit]

    Etymology

    [edit]

    From frauda +‎ -tor. Compare Italian fraudatore.

    Noun

    [edit]

    fraudator m (plural fraudatori)

    1. fraudster

    Declension

    [edit]
    singular plural
    indefinite definite indefinite definite
    nominative-accusative fraudator fraudatorul fraudatori fraudatorii
    genitive-dative fraudator fraudatorului fraudatori fraudatorilor
    vocative fraudatorule fraudatorilor

    References

    [edit]
    • fraudator in Academia Română, Micul dicționar academic, ediția a II-a, Bucharest: Univers Enciclopedic, 2010. →ISBN