múin

See also: muin and mùin

Irish

Pronunciation

• IPA^(key): /mˠuːnʲ/

Etymology 1

From Old Irish múinid.

Verb

múin (present analytic múineann, future analytic múinfidh, verbal noun múineadh, past participle múinte)

1. to teach

Conjugation

Conjugation of múin (first conjugation – A)

indicative	singular			plural			direct relative	autonomous
	first	second	third	first	second	third
present	múinim	múineann tú; múinir†	múineann sé, sí	múinimid; múineann muid	múineann sibh	múineann siad; múinid†	a mhúineann; a mhúineas	múintear
past	mhúin mé; mhúineas	mhúin tú; mhúinis	mhúin sé, sí	mhúineamar; mhúin muid	mhúin sibh; mhúineabhair	mhúin siad; mhúineadar	a mhúin	múineadh
past habitual	mhúininn / múininn‡	mhúinteá / múinteá‡	mhúineadh sé, sí / múineadh sé, sí‡	mhúinimis; mhúineadh muid / múinimis‡; múineadh muid‡	mhúineadh sibh / múineadh sibh‡	mhúinidís; mhúineadh siad / múinidís‡; múineadh siad‡	a mhúineadh	mhúintí / múintí‡
	singular			plural			direct relative	autonomous
	first	second	third	first	second	third
future	múinfidh mé; múinfead	múinfidh tú; múinfir†	múinfidh sé, sí	múinfimid; múinfidh muid	múinfidh sibh	múinfidh siad; múinfid†	a mhúinfidh; a mhúinfeas	múinfear
conditional	mhúinfinn / múinfinn‡	mhúinfeá / múinfeá‡	mhúinfeadh sé, sí / múinfeadh sé, sí‡	mhúinfimis; mhúinfeadh muid / múinfimis‡; múinfeadh muid‡	mhúinfeadh sibh / múinfeadh sibh‡	mhúinfidís; mhúinfeadh siad / múinfidís‡; múinfeadh siad‡	a mhúinfeadh	mhúinfí / múinfí‡
subjunctive	singular			plural			direct relative	autonomous
	first	second	third	first	second	third
present	go múine mé; go múinead†	go múine tú; go múinir†	go múine sé, sí	go múinimid; go múine muid	go múine sibh	go múine siad; go múinid†	—	go múintear
past	dá múininn	dá múinteá	dá múineadh sé, sí	dá múinimis; dá múineadh muid	dá múineadh sibh	dá múinidís; dá múineadh siad	—	dá múintí
imperative	singular			plural			direct relative	autonomous
	first	second	third	first	second	third
—	múinim	múin	múineadh sé, sí	múinimis	múinigí; múinidh†	múinidís	—	múintear
past participle	múinte
verbal noun	múineadh

^† archaic or dialect form
^‡ dependent form

• Alternative verbal noun: múnadh

Derived terms

• múinteoir (“teacher”)

Further reading

• “múin”, in Historical Irish Corpus, 1600–1926, Royal Irish Academy
• Gregory Toner, Sharon Arbuthnot, Máire Ní Mhaonaigh, Marie-Luise Theuerkauf, Dagmar Wodtko, editors (2019), “múin”, in eDIL: Electronic Dictionary of the Irish Language
• Dinneen, Patrick S. (1904), “múinim”, in Foclóir Gaeḋilge agus Béarla, 1st edition, Dublin: Irish Texts Society, page 500
• Ó Dónaill, Niall (1977), “múin”, in Foclóir Gaeilge–Béarla, Dublin: An Gúm, →ISBN

Etymology 2

See the etymology of the corresponding lemma form.

Noun

múin m

1. vocative/genitive singular of mún

Mutation

Mutated forms of múin

radical	lenition	eclipsis
múin	mhúin	not applicable

Note: Certain mutated forms of some words can never occur in standard Modern Irish.
All possible mutated forms are displayed for convenience.