mücahit

See also: Mücahit

Turkish

Etymology

Etymology tree

Arabic مُجَاهِد (mujāhid)

Ottoman Turkish مجاهد (mücahid)

Turkish mücahit

Inherited from Ottoman Turkish مجاهد (mücahid), from Arabic مُجَاهِد (mujāhid).

Pronunciation

• IPA^(key): /my.dʒaːhit/

Noun

mücahit (definite accusative mücahidi, plural mücahitler)

1. mujahid

Declension

Declension of mücahit

singular plural nominative mücahit mücahitler definite accusative mücahidi mücahitleri dative mücahide mücahitlere locative mücahitte mücahitlerde ablative mücahitten mücahitlerden genitive mücahidin mücahitlerin Predicative forms singular plural 1st singular mücahidim mücahitlerim 2nd singular mücahitsin mücahitlersin 3rd singular mücahit mücahittir mücahitler mücahitlerdir 1st plural mücahidiz mücahitleriz 2nd plural mücahitsiniz mücahitlersiniz 3rd plural mücahitler mücahitlerdir

Related terms

• cihat (“jihad”)
• içtihat (“precedent”)
• mücahede
• müçtehit (“mujtahid”)