podpowiadacz

Polish

Etymology

Etymology tree

Polish podpowiadać

Proto-Slavic *-ačь

Old Polish -acz

Polish -acz

Polish podpowiadacz

From podpowiadać + -acz. First attested in 1816.

Pronunciation

• IPA^(key): /pɔt.pɔˈvja.dat͡ʂ/

• Audio:

  (file)

• Rhymes: -adat͡ʂ
• Syllabification: pod‧po‧wia‧dacz

Noun

podpowiadacz m pers

1. prompter, person who gives someone an answer that they forgot, someone who gives someone a clue, i.e. on a test in school (Is there an English equivalent to this definition?)
2. advisor, prompter, suggester (someone or something that suggest what a person can do in a situation)

Declension

Declension of podpowiadacz

	singular	plural
nominative	podpowiadacz	podpowiadacze
genitive	podpowiadacza	podpowiadaczy
dative	podpowiadaczowi	podpowiadaczom
accusative	podpowiadacza	podpowiadaczy
instrumental	podpowiadaczem	podpowiadaczami
locative	podpowiadaczu	podpowiadaczach
vocative	podpowiadaczu	podpowiadacze

Related terms

noun

• podpowiedź

verbs

• podpowiedzieć pf, podpowiadać impf
• powiedzieć pf, powiadać impf

Further reading

• “podpowiadacz”, in Wielki słownik języka polskiego‎^[2] (in Polish), Instytut Języka Polskiego PAN
• “podpowiadacz”, in Polish dictionaries at PWN‎^[3] (in Polish)
• J. Karłowicz, A. Kryński, W. Niedźwiedzki, editors (1904), “podpowiadacz”, in Słownik języka polskiego (in Polish), volume 3, Warsaw, page 402
• podpowiadacz in Narodowy Fotokorpus Języka Polskiego