Jump to content

probant

From Wiktionary, the free dictionary

French

[edit]

Etymology

[edit]

Borrowed from Latin probantem.

Pronunciation

[edit]

Adjective

[edit]

probant (feminine probante, masculine plural probants, feminine plural probantes)

  1. compelling, convincing
    • 2026 April 10, Paul Guibal, quoting Marc Geiger, “Jusqu'à 4 ans de prison requis”, in La Provence, →ISSN, Vaucluse, page 2:
      [] C'est un pis-aller qu'on vous sert. Nous sommes tous ici à jeun d'éléments probants.”
      (please add an English translation of this quotation)

See also

[edit]

Further reading

[edit]

Latin

[edit]

Verb

[edit]

probant

  1. third-person plural present active indicative of probō

Polish

[edit]
Polish Wikipedia has an article on:
Wikipedia pl

Alternative forms

[edit]

Etymology

[edit]

Learned borrowing from Latin probantem.

Pronunciation

[edit]
  • IPA(key): /ˈprɔ.bant/
  • Rhymes: -ɔbant
  • Syllabification: pro‧bant

Noun

[edit]

probant m pers (female equivalent probantka)

  1. (religion) novice (new member of a religious order)
    Synonym: nowicjusz

Declension

[edit]

Further reading

[edit]
  • probant”, in Polish dictionaries at PWN[1] (in Polish)

Romanian

[edit]

Etymology

[edit]

Borrowed from French probant.

Adjective

[edit]

probant m or n (feminine singular probantă, masculine plural probanți, feminine/neuter plural probante)

  1. probative

Declension

[edit]
Declension of probant
singular plural
masculine neuter feminine masculine neuter feminine
nominative-
accusative
indefinite probant probantă probanți probante
definite probantul probanta probanții probantele
genitive-
dative
indefinite probant probante probanți probante
definite probantului probantei probanților probantelor