spójnik

Polish

Etymology

Etymology tree

Proto-Slavic *sъpojiti

Old Polish spoić

Polish spoić

Proto-Slavic *-nъ

Proto-Indo-European *-eykos

Proto-Balto-Slavic *-eikas

Proto-Slavic *-ikъ

Proto-Slavic *-nikъ

Old Polish -nik

Polish -nik

▲

Latin coniūnctiōcalq.

Polish spójnik

From spoić + -nik. Calque of Latin coniūnctiō. Coined by Onufry Kopczyński

Pronunciation

• IPA^(key): /ˈspuj.ɲik/

• Audio:

  (file)

• Rhymes: -ujɲik
• Syllabification: spój‧nik

Noun

spójnik m inan

1. (grammar) conjunction
2. (logic) connective

Declension

Declension of spójnik

	singular	plural
nominative	spójnik	spójniki
genitive	spójnika	spójników
dative	spójnikowi	spójnikom
accusative	spójnik	spójniki
instrumental	spójnikiem	spójnikami
locative	spójniku	spójnikach
vocative	spójniku	spójniki

Derived terms

adjectives

• bezspójnikowy
• spójnikowy

Further reading

• “spójnik”, in Wielki słownik języka polskiego‎^[1] (in Polish), Instytut Języka Polskiego PAN
• “spójnik”, in Polish dictionaries at PWN‎^[2] (in Polish)