Jump to content

unicus

From Wiktionary, the free dictionary

Latin

[edit]

Etymology

[edit]

    From ūnus (one) + -icus (-ic). Compare Proto-Germanic *ainagaz and its descendants.

    Pronunciation

    [edit]

    Adjective

    [edit]

    ūnicus (feminine ūnica, neuter ūnicum, adverb ūnicē); first/second-declension adjective

    1. only, sole, single
      • 8 CE, Ovidius, Fasti 5.251–252:
        ‘quod petis, Ōleniīs’ inquam ‘mihi missus ab arvīs
        flōs dabit: est hortīs ūnicus ille meīs.’
        “What you seek,” I say, “a flower sent to me from the Olenian fields will provide: the only one [of its kind] is in my gardens.”
        (A touch of the flower described by Flōra causes conception.)
    2. unique
    3. uncommon

    Declension

    [edit]

    First/second-declension adjective.

    singular plural
    masculine feminine neuter masculine feminine neuter
    nominative ūnicus ūnica ūnicum ūnicī ūnicae ūnica
    genitive ūnicī ūnicae ūnicī ūnicōrum ūnicārum ūnicōrum
    dative ūnicō ūnicae ūnicō ūnicīs
    accusative ūnicum ūnicam ūnicum ūnicōs ūnicās ūnica
    ablative ūnicō ūnicā ūnicō ūnicīs
    vocative ūnice ūnica ūnicum ūnicī ūnicae ūnica

    Derived terms

    [edit]

    Descendants

    [edit]
    • Catalan: únic
    • French: unique
    • Italian: unico
    • Middle Welsh: unic
    • Portuguese: único
    • Sicilian: ùnicu
    • Spanish: único

    Further reading

    [edit]