γιγνώσκω

Ancient Greek

Alternative forms

• γινώσκω (Ionic, Koine)

Etymology

From Proto-Indo-European *ǵenh₃-. Possible cognates include Latin nōscō, Albanian njoh, Old Armenian ծան- (can-, “to know”), and Old Persian xšnāsāhiy.

Pronunciation

• (Classical): IPA: [ɡiɡnɔː́skɔː]
• (Koine): IPA: [ɟiɡnˈo̞ːsko̞ː]
• (Byzantine): IPA: [ʝiɣnˈosko]

Verb

present γιγνώσκω, future: γνώσομαι, aorist: ἔγνων, perfect: ἔγνωκα, perfect m/p: ἔγνωσμαι, aorist passive: ἐγνώσθην

1. I am aware of, perceive, observe
2. I know, understand
3. I investigate, determine
4. I have sex with

Inflection

    Present: γιγνώσκω

number		singular			dual		plural
present		first	second	third	second	third	first	second	third
active	indicative	γιγνώσκω	γιγνώσκεις	γιγνώσκει	γιγνώσκετον	γιγνώσκετον	γιγνώσκομεν	γιγνώσκετε	γιγνώσκουσι(ν)
	subjunctive	γιγνώσκω	γιγνώσκῃς	γιγνώσκῃ	γιγνώσκητον	γιγνώσκητον	γιγνώσκωμεν	γιγνώσκητε	γιγνώσκωσι(ν)
	optative	γιγνώσκοιμι	γιγνώσκοις	γιγνώσκοι	γιγνώσκοιτον	γιγνωσκοίτην	γιγνώσκοιμεν	γιγνώσκοιτε	γιγνώσκοιεν
	imperative		γιγνῶσκε	γιγνωσκέτω	γιγνώσκετον	γιγνωσκέτων		γιγνώσκετε	γιγνωσκόντων
middle/ passive	indicative	γιγνώσκομαι	γιγνώσκει/ γιγνώσκῃ	γιγνώσκεται	γιγνώσκεσθον	γιγνώσκεσθον	γιγνωσκόμεθα	γιγνώσκεσθε	γιγνώσκονται
	subjunctive	γιγνώσκωμαι	γιγνώσκῃ	γιγνώσκηται	γιγνώσκησθον	γιγνώσκησθον	γιγνωσκώμεθα	γιγνώσκησθε	γιγνώσκωνται
	optative	γιγνωσκοίμην	γιγνώσκοιο	γιγνώσκοιτο	γιγνώσκοισθον	γιγνωσκοίσθην	γιγνωσκοίμεθα	γιγνώσκοισθε	γιγνώσκοιντο
	imperative		γιγνώσκου	γιγνωσκέσθω	γιγνώσκεσθον	γιγνωσκέσθων		γιγνώσκεσθε	γιγνωσκέσθων
		active				middle/passive
infinitive		γιγνώσκειν				γιγνώσκεσθαι
participle		γιγνώσκων , γιγνώσκουσα , γιγνῶσκον				γιγνωσκόμενος , γιγνωσκομένη , γιγνωσκόμενον

    Imperfect: ἐγίγνωσκον

number		singular			dual		plural
imperfect		first	second	third	second	third	first	second	third
active	indicative	ἐγίγνωσκον	ἐγίγνωσκες	ἐγίγνωσκε	ἐγιγνώσκετον	ἐγιγνωσκέτην	ἐγιγνώσκομεν	ἐγιγνώσκετε	ἐγίγνωσκον
middle/ passive		ἐγιγνωσκόμην	ἐγιγνώσκου	ἐγιγνώσκετο	ἐγιγνώσκεσθον	ἐγιγνωσκέσθην	ἐγιγνωσκόμεθα	ἐγιγνώσκεσθε	ἐγιγνώσκοντο

    Perfect: ἔγνωκα

number		singular			dual		plural
perfect		first	second	third	second	third	first	second	third
active	indicative	ἔγνωκα	ἔγνωκας	ἔγνωκε	ἐγνώκατον	ἐγνώκατον	ἐγνώκαμεν	ἐγνώκατε	ἔγνωκασι(ν)
	subjunctive	ἐγνωκὼς ὦ/ ἐγνώκω	ἐγνωκὼς ᾖς/ ἐγνώκῃς	ἐγνωκὼς ᾖ/ ἐγνώκῃ	ἐγνωκότε ἦτον/ ἐγνώκητον	ἐγνωκότε ἦτον/ ἐγνώκητον	ἐγνωκότες ὦμεν/ ἐγνώκωμεν	ἐγνωκότες ἦτε/ ἐγνώκητε	ἐγνωκότες ὦσι(ν)/ ἐγνώκωσι(ν)
	optative	ἐγνωκὼς εἴην/ ἐγνώκοιμι/ ἐγνωκοίην	ἐγνωκὼς εἴης/ ἐγνώκοις/ ἐγνωκοίης	ἐγνωκὼς εἴη/ ἐγνώκοι/ ἐγνωκοίη	ἐγνωκότε εἴητον/ ἐγνωκότε εἶτον/ ἐγνώκοιτον	ἐγνωκὀτε εἰήτην/ ἐγνωκότε εἴτην/ ἐγνωκοίτην	ἐγνωκότες εἴημεν/ ἐγνωκότες εἶμεν/ ἐγνώκοιμεν	ἐγνωκότες εἴητε/ ἐγνωκότες εἶτε/ ἐγνώκοιτε	ἐγνωκότες εἴησαν/ ἐγνωκότε εἶεν/ ἐγνώκοιεν
	imperative		ἐγνωκὼς ἴσθι	ἐγνωκὼς ἔστω	ἐγνωκότε ἔστον	ἐγνωκότε ἔστων		ἐγνωκότες ἔστε	ἐγνωκόντες ὄντων
		infinitive				participle
active		ἐγνωκέναι				ἐγνωκώς , ἐγνωκυῖα , ἐγνωκός

    Pluperfect: ἐγνώκειν/ἐγνώκη

number		singular			dual		plural
pluperfect		first	second	third	second	third	first	second	third
active	indicative	ἐγνώκειν/ ἐγνώκη	ἐγνώκεις/ ἐγνώκης	ἐγνώκει(ν)	ἐγνώκετον	ἐγνωκέτην	ἐγνώκεμεν	ἐγνώκετε	ἐγνώκεσαν

References

• LSJ