κόπρος

Ancient Greek

Etymology

From Proto-Indo-European *kekʷō-. Cognates include Old Irish cechar (“quagmire, slough, bog”), Sanskrit छगण (chagaṇa, “ dried cow-dung”), and Lithuanian šikna (“arse”), šikti (“defecate”).

Pronunciation

• (5th BC Attic): IPA: /kópros/

• (1st BC Egyptian): IPA: /kópros/

• (4th AD Koine): IPA: /kópros/

• (10th AD Byzantine): IPA: /kópros/

• (15th AD Constantinopolitan): IPA: /kópɾos/

Noun

κόπρος (genitive κόπρου) f, second declension; (kopros)

1. dung, ordure
   1. (especially in husbandry) dung, manure
2. filth, dirt
3. a farmyard, dunghill

Inflection

Second declension of κόπρος, κόπρου

Case / #	Singular	Dual	Plural
Nominative	κόπρος	κόπρω	κόπροι
Genitive	κόπρου	κόπροιν	κόπρων
Dative	κόπρῳ	κόπροιν	κόπροις
Accusative	κόπρον	κόπρω	κόπρους
Vocative	κόπρε	κόπρω	κόπροι

References

• LSJ 8th edition

---

Greek

Etymology 1

Noun

κόπρος (kópros) f,   uncountable

1. faeces, shit, manure
2. dirt

Declension

    declension of κόπρος

	singular (ενικός)
nominative (ονομαστική)	κόπρος
genitive (γενική)	κόπρου
accusative (αιτιατική)	κόπρο
vocative (κλητική)	κόπρος

Etymology 2

Noun

κόπρος (kópros) m,   plural κόπροι

1. stray dog

Declension

declension of κόπρος

	singular (ενικός)	plural (πληθυντικός)
nominative (ονομαστική)	κόπρος	κόπροι
genitive (γενική)	κόπρου	κόπρων
accusative (αιτιατική)	κόπρο	κόπρους
vocative (κλητική)	κόπρο	κόπροι