τόπος

Ancient Greek

Pronunciation

• (5th BC Attic): IPA: /tópos/

• (1st BC Egyptian): IPA: /tópos/

• (4th AD Koine): IPA: /tópos/

• (10th AD Byzantine): IPA: /tópos/

• (15th AD Constantinopolitan): IPA: /tópos/

Noun

τόπος (genitive τόπου) m, second declension; (topos)

1. place, location
2. (rhetoric) commonplace
3. position, office
4. opportunity, possibility

Inflection

Second declension of τόπος, τόπου

Case / #	Singular	Dual	Plural
Nominative	ὁ τόπος	τὼ τόπω	οἱ τόποι
Genitive	τοῦ τόπου	τοῖν τόποιν	τῶν τόπων
Dative	τῷ τόπῳ	τοῖν τόποιν	τοῖς τόποις
Accusative	τὸν τόπον	τὼ τόπω	τοὺς τόπους
Vocative	τόπε	τόπω	τόποι

Descendants

English: biotope English: dystopia English: isotope

English: topography English: toponymy English: utopia

References

• LSJ
• BDAG
• Strong’s concordance number: G5117

---

Greek

Noun

τόπος (tópos) m,   plural τόποι

1. place
2. (geometry) locus (set of points)

Inflection

declension of τόπος

	singular (ενικός)	plural (πληθυντικός)
nominative (ονομαστική)	τόπος	τόποι
genitive (γενική)	τόπου	τόπων
accusative (αιτιατική)	τόπο	τόπους
vocative (κλητική)	τόπε	τόποι

See also

• κοινός τόπος