श्रवण
Definition from Wiktionary, the free dictionary
Contents |
Sanskrit[edit]
Adjective[edit]
श्रवण (śrávaṇa)
Noun[edit]
श्रवण (śrávaṇa) n
- the act of hearing
- that which is heard
- acquiring knowledge by hearing, learning, study
- (philosophy) the determining by means of the six signs the true doctrine of the vedānta
- fame, reputation
- wealth
Noun[edit]
श्रवण (śrávaṇa) m
- ear
- the hypotenuse of a triangle or the diagonal of a tetragon
Declension[edit]
Masculine a-stem declension of श्रवण
| Singular | Dual | Plural | |
|---|---|---|---|
| Nominative | श्रवणः (śrávaṇaḥ) | श्रवणौ (śrávaṇau) | श्रवणाः (śrávaṇāḥ) |
| Vocative | श्रवण (śrávaṇa) | श्रवणौ (śrávaṇau) | श्रवणाः (śrávaṇāḥ) |
| Accusative | श्रवणम् (śrávaṇam) | श्रवणौ (śrávaṇau) | श्रवणान् (śrávaṇān) |
| Instrumental | श्रवणेन (śrávaṇena) | श्रवणाभ्याम् (śrávaṇābhyām) | श्रवणैः (śrávaṇaiḥ) |
| Dative | श्रवणाय (śrávaṇāya) | श्रवणाभ्याम् (śrávaṇābhyām) | श्रवणेभ्यः (śrávaṇebhyaḥ) |
| Ablative | श्रवणात् (śrávaṇāt) | श्रवणाभ्याम् (śrávaṇābhyām) | श्रवणेभ्यः (śrávaṇebhyaḥ) |
| Genitive | श्रवणस्य (śrávaṇasya) | श्रवणयोः (śrávaṇayoḥ) | श्रवणानाम् (śrávaṇānām) |
| Locative | श्रवणे (śrávaṇe) | श्रवणयोः (śrávaṇayoḥ) | श्रवणेषु (śrávaṇeṣu) |