invictus
Definition from Wiktionary, the free dictionary
Contents |
Latin [edit]
Etymology [edit]
From in- (“not”) + victus, the perfect participle of vincō (“conquer”).
Pronunciation [edit]
Adjective [edit]
invictus m (feminine invicta, neuter invictum); first/second declension
Inflection [edit]
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case \ Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | invictus | invicta | invictum | invictī | invictae | invicta | |
| genitive | invictī | invictae | invictī | invictōrum | invictārum | invictōrum | |
| dative | invictō | invictae | invictō | invictīs | invictīs | invictīs | |
| accusative | invictum | invictam | invictum | invictōs | invictās | invicta | |
| ablative | invictō | invictā | invictō | invictīs | invictīs | invictīs | |
| vocative | invicte | invicta | invictum | invictī | invictae | invicta | |