powić

From Wiktionary, the free dictionary
Jump to navigation Jump to search

Polish

[edit]

Etymology

[edit]

From po- +‎ wić.

Pronunciation

[edit]
  • IPA(key): /ˈpɔ.vit͡ɕ/
  • Audio:(file)
  • Rhymes: -ɔvit͡ɕ
  • Syllabification: po‧wić

Verb

[edit]

powić pf (imperfective powijać)

  1. (transitive, literary) to give birth
    Synonym: urodzić
  2. (transitive, obsolete) to wrap
    Synonym: owinąć

Conjugation

[edit]
Conjugation of powić pf
person singular plural
masculine feminine neuter virile nonvirile
infinitive powić
future tense 1st powiję powijemy
2nd powijesz powijecie
3rd powije powiją
impersonal powije się
past tense 1st powiłem,
-(e)m powił
powiłam,
-(e)m powiła
powiłom,
-(e)m powiło
powiliśmy,
-(e)śmy powili
powiłyśmy,
-(e)śmy powiły
2nd powiłeś,
-(e)ś powił
powiłaś,
-(e)ś powiła
powiłoś,
-(e)ś powiło
powiliście,
-(e)ście powili
powiłyście,
-(e)ście powiły
3rd powił powiła powiło powili powiły
impersonal powito
conditional 1st powiłbym,
bym powił
powiłabym,
bym powiła
powiłobym,
bym powiło
powilibyśmy,
byśmy powili
powiłybyśmy,
byśmy powiły
2nd powiłbyś,
byś powił
powiłabyś,
byś powiła
powiłobyś,
byś powiło
powilibyście,
byście powili
powiłybyście,
byście powiły
3rd powiłby,
by powił
powiłaby,
by powiła
powiłoby,
by powiło
powiliby,
by powili
powiłyby,
by powiły
impersonal powito by
imperative 1st niech powiję powijmy
2nd powij powijcie
3rd niech powije niech powiją
passive adjectival participle powity powita powite powici powite
anterior adverbial participle powiwszy
verbal noun powicie

Derived terms

[edit]
noun
verbs

Further reading

[edit]
  • powić in Wielki słownik języka polskiego, Instytut Języka Polskiego PAN
  • powić in Polish dictionaries at PWN