uitsluiten

Dutch

Etymology

uit +‎ sluiten

Verb

uitsluiten

1. to exclude
2. to preclude
3. to enclose

Conjugation

Conjugation of uitsluiten (strong class 2, separable)

infinitive	uitsluiten
	main clause		subordinate clause
	present tense	past tense	present tense	past tense
1st person singular	sluit uit	sloot uit	uitsluit	uitsloot
2nd person singular	sluit uit	sloot uit	uitsluit	uitsloot
3rd person singular	sluit uit	sloot uit	uitsluit	uitsloot
plural	sluiten uit	sloten uit	uitsluiten	uitsloten
subjunctive sing.1	sluite uit	slote uit	uitsluite	uitslote
subjunctive plur.1	sluiten uit	sloten uit	uitsluiten	uitsloten
imperative sing.	sluit uit
imperative plur.1	sluit uit
participles	uitsluitend	(hebben) uitgesloten
1) Archaic.

Derived terms

• uitsluitend
• uitsluiting

Anagrams

• sluiten uit