ανόμημα

Greek

Noun

ανόμημα • (anómima) n (plural ανομήματα)

1. offence, transgression
2. (Christianity) sin

Declension

Declension of ανόμημα

	singular	plural
nominative	ανόμημα (anómima)	ανομήματα (anomímata)
genitive	ανομήματος (anomímatos)	ανομημάτων (anomimáton)
accusative	ανόμημα (anómima)	ανομήματα (anomímata)
vocative	ανόμημα (anómima)	ανομήματα (anomímata)

Related terms

• see: ανομία f (anomía, “lawlessness”) and νόμος m (nómos, “law”)