δόντι

Ancient Greek

Pronunciation

 

• IPA^(key): /dón.ti/ → /ˈðon.ti/ → /ˈðon.di/

• (5^th BCE Attic) IPA^(key): /dón.ti/
• (1^st CE Egyptian) IPA^(key): /ˈdon.ti/
• (4^th CE Koine) IPA^(key): /ˈðon.ti/
• (10^th CE Byzantine) IPA^(key): /ˈðon.ti/
• (15^th CE Constantinopolitan) IPA^(key): /ˈðon.di/

Verb

δόντῐ • (dóntĭ)

1. masculine/neuter dative singular of δούς (doús)

Greek

Etymology

From Byzantine Greek δόντιν (dóntin), δόντιον (dóntion), from Ancient Greek *ὀδόντιον (*odóntion), diminutive of ὀδούς, ὀδόντος (odoús, odóntos), from Proto-Indo-European *h₃dónts (“tooth”).

Compare Mariupol Greek дъонд (ðond).

Pronunciation

• IPA^(key): /ˈðo̞n.di/
• Hyphenation: δόν‧τι

Noun

δόντι • (dónti) n (plural δόντια)

1. (anatomy) tooth
2. tusk
3. clove (of garlic)

Declension

Declension of δόντι

	singular	plural
nominative	δόντι (dónti)	δόντια (dóntia)
genitive	δοντιού (dontioú)	δοντιών (dontión)
accusative	δόντι (dónti)	δόντια (dóntia)
vocative	δόντι (dónti)	δόντια (dóntia)

Synonyms

• σκελίδα f (skelída, “clove”)

Further reading

• δόντι, in Λεξικό της κοινής νεοελληνικής [Dictionary of Standard Modern Greek], Triantafyllidis Foundation, 1998 at the Centre for the Greek language