انتها

Chagatai

Etymology

Borrowed from Classical Persian اِنْتِهَاء (intihā'), from Arabic اِنْتِهَاء (intihāʔ).

Noun

انتها • (ʾnthā /intihā/)

1. end

   Synonyms: آخر (ʾāxr /⁠āxir⁠/), سونک (swnk /⁠soŋ⁠/), نهایت (nhāyt /⁠nihāyet⁠/)

Descendants

• Uzbek: intiho

Further reading

• Bahawudun, Muhemmettursun; Gheyurani, Ghenizat; Qadir, Isma'il; Ehet, Ablimit (2002), چاغاتاي تىلىنىڭ ئىزاھلىق لۇغىتى [Explanatory Dictionary of the Chagatai Language]‎^[1] (in Uyghur), Shinjang Xelq Neshriyati, →ISBN, page 796
• Ünlü, Suat (2013), Çağatay Türkçesi Sözlüğü [Dictionary of Chagatai Turkic] (in Turkish), Konya: Eğitim Yayınevi, →ISBN, page 533

Ottoman Turkish

Etymology

Borrowed from Arabic اِنْتِهَاء (intihāʔ).

Noun

انتها • (intihâ) (definite accusative انتها‌یی (intihâyı))

1. end

   Synonyms: صوك (soñ), نهایت (nihâyet)

   انتها بولمق ― intihâ bulmak ― to come to an end

   • c. 1531, Muhyî, translated by Okuyucu, Cihan and Yazar, Sadık, ترجمهٔ ابتدانامه [tercüme-i ibtidānāme, Translation of İbtidâ-Nâme], Ankara: Turkish Language Association, published 2018, →ISBN, page 116:

     حَمْدُ لَلَّهْ اُولْدِی حَمْدِیلَه بُو اَسْرَارْ اِبْتِدَا
     كَرْچِه يُوقْ اَسْرَارِ حَقَّه اِبْتِدَا وُ اِنْتِهَا

     hamdu lillâh oldı hamdile bu esrâr ibtidâ
     gerçi yok esrâr-ı hakka ibtidâ vü intihâ

     praise be to God for these secrets have been revealed with praise
     albeit there is no end or beginning for the secrets of the Lord

Derived terms

• انتهائی (intihâ'î, “final”)

Related terms

Ottoman Turkish terms derived from the Arabic root ن ه ي (0 c, 2 e)

Descendants

• Turkish: intiha

Further reading

• Ayverdi, İlhan (2010), “intiha”, in Misalli Büyük Türkçe Sözlük, a reviewed and expanded single-volume edition, Istanbul: Kubbealtı Neşriyatı
• Meninski, Franciszek à Mesgnien (1680), “انتها”, in Thesaurus linguarum orientalium, Turcicae, Arabicae, Persicae, praecipuas earum opes à Turcis peculiariter usurpatas continens, nimirum Lexicon Turkico-Arabico-Persicum‎^[2], Vienna, column 443
• Redhouse, James W. (1890), “انتها”, in A Turkish and English Lexicon‎^[3], Constantinople: A. H. Boyajian, page 211

Persian

Etymology

Borrowed from Arabic اِنْتِهَاء (intihāʔ).

See the etymology of the corresponding lemma form.

Pronunciation

• (Classical Persian) IPA^(key): /ʔin.ti.ˈhaː/

 

• (Dari, formal) IPA^(key): [ʔɪn̪.t̪ʰe̞.ɦɑː]

• (Dari, formal) IPA^(key): [ʔɪn̪.t̪ʰe̞.ɦɑː]
  • (Kabuli) IPA^(key): [ʔɪn̪.t̪ʰi.jɑː]
  • (Hazaragi) IPA^(key): [ʔin̪.t̪ʰi.jɔː]

• (Iran, formal) IPA^(key): [ʔen̪.t̪ʰe.ɦɒː]

• (Tajik, formal) IPA^(key): [ʔin̪.t̪ʰi.ɦɔ]

Readings
Classical reading?	intihā
Dari reading?	intehā
Iranian reading?	entehâ
Tajik reading?	intiho

Noun

Dari	انتها
Iranian Persian
Tajik	интиҳо

انتها • (entehâ) (plural انتهاها)

1. unhamzated form of انتهاء (“end”)

Inflection

Basic forms of انتها

	singular	plural
bare	انتها (entehấ)	انتهاها (entehâ-hấ)
definitive direct object	انتها را، انتها رو△ (entehấ râ, entehấ ro△)	انتهاها را، انتهاها رو△ (entehâ-hấ râ, entehâ-hấ ro△)
ezâfe	انتهای (entehấ-ye)	انتهاهای (entehâ-hấ-ye)
marked indefinite or relative definite	انتهایی (entehấ-i)	انتهاهایی (entehâ-hấ-i)

^△ Colloquial.

Possessive forms of انتها

	singular	plural
1st person singular (“my”)	انتهایم، انتهام△ (entehấyam, entehấm△)	انتهاهایم، انتهاهام△ (entehâ-hấyam, entehâ-hấm△)
2nd person singular (“your”)	انتهایت، انتهات△ (entehấyat, entehất△)	انتهاهایت، انتهاهات△ (entehâ-hấyat, entehâ-hất△)
3rd person singular (“his, her, its”)	انتهایش، انتهاش△ (entehấyaš, entehấš△)	انتهاهایش، انتهاهاش△ (entehâ-hấyaš, entehâ-hấš△)
1st person plural (“our”)	انتهایمان، انتهامون△ (entehấyemân, entehấmun△)	انتهاهایمان، انتهاهامون△ (entehâ-hấyemân, entehâ-hấmun△)
2nd person plural (“your”)	انتهایتان، انتهاتون△ (entehấyetân, entehấtun△)	انتهاهایتان، انتهاهاتون△ (entehâ-hấyetân, entehâ-hấtun△)
3rd person plural (“their”)	انتهایشان، انتهاشون△ (entehấyešân, entehấšun△)	انتهاهایشان، انتهاهاشون△ (entehâ-hấyešân, entehâ-hấšun△)

^△ Colloquial.