असत्य

Definition from Wiktionary, the free dictionary
Jump to: navigation, search

Sanskrit[edit]

Adjective[edit]

असत्य ‎(asatya)

  1. false
  2. untrue
  3. lying

Noun[edit]

असत्य ‎(asatyan

  1. lie
  2. untruth
  3. falsehood

Declension[edit]

Neuter a-stem declension of असत्य
Nom. sg. असत्यम् ‎(asatyam)
Gen. sg. असत्यस्य ‎(asatyasya)
Singular Dual Plural
Nominative असत्यम् ‎(asatyam) असत्ये ‎(asatye) असत्यानि ‎(asatyāni)
Vocative असत्य ‎(asatya) असत्ये ‎(asatye) असत्यानि ‎(asatyāni)
Accusative असत्यम् ‎(asatyam) असत्ये ‎(asatye) असत्यानि ‎(asatyāni)
Instrumental असत्येन ‎(asatyena) असत्याभ्याम् ‎(asatyābhyām) असत्यैः ‎(asatyaiḥ)
Dative असत्या ‎(asatyā) असत्याभ्याम् ‎(asatyābhyām) असत्येभ्यः ‎(asatyebhyaḥ)
Ablative असत्यात् ‎(asatyāt) असत्याभ्याम् ‎(asatyābhyām) असत्येभ्यः ‎(asatyebhyaḥ)
Genitive असत्यस्य ‎(asatyasya) असत्ययोः ‎(asatyayoḥ) असत्यानाम् ‎(asatyānām)
Locative असत्ये ‎(asatye) असत्ययोः ‎(asatyayoḥ) असत्येषु ‎(asatyeṣu)