प्रताप

Definition from Wiktionary, the free dictionary
Jump to: navigation, search

Sanskrit[edit]

Noun[edit]

प्रताप ‎(pratāpaḥm

  1. bonanza
  2. opulence, prosperity, wealth

Declension[edit]

Masculine a-stem declension of प्रताप
Nom. sg. प्रतापः ‎(pratāpaḥ)
Gen. sg. प्रतापस्य ‎(pratāpasya)
Singular Dual Plural
Nominative प्रतापः ‎(pratāpaḥ) प्रतापौ ‎(pratāpau) प्रतापाः ‎(pratāpāḥ)
Vocative प्रताप ‎(pratāpa) प्रतापौ ‎(pratāpau) प्रतापाः ‎(pratāpāḥ)
Accusative प्रतापम् ‎(pratāpam) प्रतापौ ‎(pratāpau) प्रतापान् ‎(pratāpān)
Instrumental प्रतापेण ‎(pratāpeṇa) प्रतापाभ्याम् ‎(pratāpābhyām) प्रतापैः ‎(pratāpaiḥ)
Dative प्रतापाय ‎(pratāpāya) प्रतापाभ्याम् ‎(pratāpābhyām) प्रतापेभ्यः ‎(pratāpebhyaḥ)
Ablative प्रतापात् ‎(pratāpāt) प्रतापाभ्याम् ‎(pratāpābhyām) प्रतापेभ्यः ‎(pratāpebhyaḥ)
Genitive प्रतापस्य ‎(pratāpasya) प्रतापयोः ‎(pratāpayoḥ) प्रतापाणाम् ‎(pratāpāṇām)
Locative प्रतापे ‎(pratāpe) प्रतापयोः ‎(pratāpayoḥ) प्रतापेषु ‎(pratāpeṣu)