श्वन्

Definition from Wiktionary, the free dictionary
Jump to: navigation, search

Sanskrit[edit]

Etymology[edit]

From Proto-Indo-Iranian (compare Avestan 𐬯𐬞𐬁 (spā)), from Proto-Indo-European *ḱwṓ. Cognates include Ancient Greek κύων ‎(kúōn), Latin canis, Lithuanian šuo, Old Armenian շուն ‎(šun), and Old English hund (English hound).

Noun[edit]

श्वन् ‎(śvánm

  1. a dog, hound, cur

Declension[edit]

Masculine n-stem declension of श्वन्
Nom. sg. श्वा ‎(śvā)
Gen. sg. शुनः ‎(śunaḥ)
Singular Dual Plural
Nominative श्वा ‎(śvā) श्वानौ ‎(śvānau) श्वानः ‎(śvānaḥ)
Vocative श्वन् ‎(śvan) श्वानौ ‎(śvānau) श्वानः ‎(śvānaḥ)
Accusative श्वानम् ‎(śvānam) श्वानौ ‎(śvānau) शुनः ‎(śunaḥ)
Instrumental शुना ‎(śunā) श्वभ्याम् ‎(śvabhyām) श्वभिः ‎(śvabhiḥ)
Dative शुने ‎(śune) श्वभ्याम् ‎(śvabhyām) श्वभ्यः ‎(śvabhyaḥ)
Ablative शुनः ‎(śunaḥ) श्वभ्याम् ‎(śvabhyām) श्वभ्यः ‎(śvabhyaḥ)
Genitive शुनः ‎(śunaḥ) शुनोः ‎(śunoḥ) शुनाम् ‎(śunām)
Locative शुनि ‎(śuni) शुनोः ‎(śunoḥ) श्वसु ‎(śvasu)