Jump to content

attritus

From Wiktionary, the free dictionary

English

[edit]

Etymology

[edit]

Latin

Noun

[edit]

attritus (uncountable)

  1. material pulverized by attrition

Latin

[edit]

Alternative forms

[edit]

Pronunciation

[edit]

Etymology 1

[edit]

Perfect passive participle of atterō.

Participle

[edit]

attrītus (feminine attrīta, neuter attrītum, comparative attrītior); first/second-declension participle

  1. rubbed (against)
  2. ground
  3. chafed
  4. worn (away)
Declension
[edit]

First/second-declension adjective.

singular plural
masculine feminine neuter masculine feminine neuter
nominative attrītus attrīta attrītum attrītī attrītae attrīta
genitive attrītī attrītae attrītī attrītōrum attrītārum attrītōrum
dative attrītō attrītae attrītō attrītīs
accusative attrītum attrītam attrītum attrītōs attrītās attrīta
ablative attrītō attrītā attrītō attrītīs
vocative attrīte attrīta attrītum attrītī attrītae attrīta

Etymology 2

[edit]

    From atterō + -tus (forming action nouns).

    Noun

    [edit]

    attrītus m (genitive attrītūs); fourth declension

    1. a rubbing on or against something
    2. the erosion due to rubbing
    Declension
    [edit]

    Fourth-declension noun.

    singular plural
    nominative attrītus attrītūs
    genitive attrītūs attrītuum
    dative attrītuī attrītibus
    accusative attrītum attrītūs
    ablative attrītū attrītibus
    vocative attrītus attrītūs

    References

    [edit]