ceannaigh

Irish

Pronunciation

• (Munster) IPA^(key): /ˈcan̪ˠɪɟ/
• (Galway) IPA^(key): /ˈcan̪ˠə/
• (Mayo, Ulster) IPA^(key): /ˈcan̪ˠiː/

Etymology 1

From Middle Irish cennaigid, derived from Old Irish cennaige (“merchant”). Cognate with Scottish Gaelic ceannaich.

Alternative forms

• ceannuigh (superseded)

Verb

ceannaigh (present analytic ceannaíonn, future analytic ceannóidh, verbal noun ceannach(t), past participle ceannaithe)

1. (ambitransitive) to buy

Conjugation

Conjugation of ceannaigh (second conjugation)

indicative	singular			plural			direct relative	autonomous
	first	second	third	first	second	third
present	ceannaím	ceannaíonn tú; ceannaír†	ceannaíonn sé, sí	ceannaímid; ceannaíonn muid	ceannaíonn sibh	ceannaíonn siad; ceannaíd†	a cheannaíonn; a cheannaíos	ceannaítear
past	cheannaigh mé; cheannaíos	cheannaigh tú; cheannaís	cheannaigh sé, sí	cheannaíomar; cheannaigh muid	cheannaigh sibh; cheannaíobhair	cheannaigh siad; cheannaíodar	a cheannaigh	ceannaíodh
past habitual	cheannaínn / ceannaínn‡	cheannaíteá / ceannaíteá‡	cheannaíodh sé, sí / ceannaíodh sé, sí‡	cheannaímis; cheannaíodh muid / ceannaímis‡; ceannaíodh muid‡	cheannaíodh sibh / ceannaíodh sibh‡	cheannaídís; cheannaíodh / ceannaídís‡; ceannaíodh siad‡	a cheannaíodh	cheannaítí / ceannaítí‡
	singular			plural			direct relative	autonomous
	first	second	third	first	second	third
future	ceannóidh mé; ceannód; ceannóchaidh mé†	ceannóidh tú; ceannóir†; ceannóchaidh tú†	ceannóidh sé, sí; ceannóchaidh sé, sí†	ceannóimid; ceannóidh muid; ceannóchaimid†; ceannóchaidh muid†	ceannóidh sibh; ceannóchaidh sibh†	ceannóidh siad; ceannóid†; ceannóchaidh siad†	a cheannóidh; a cheannós; a cheannóchaidh†; a cheannóchas†	ceannófar; ceannóchar†
conditional	cheannóinn; cheannóchainn† / ceannóinn‡; ceannóchainn†‡	cheannófá; cheannóchthᆠ/ ceannófá‡; ceannóchthᆇ	cheannódh sé, sí; cheannóchadh sé, s토/ ceannódh sé, sí‡; ceannóchadh sé, s톇	cheannóimis; cheannódh muid; cheannóchaimis†; cheannóchadh muid† / ceannóimis‡; ceannódh muid‡; ceannóchaimis†‡; ceannóchadh muid†‡	cheannódh sibh; cheannóchadh sibh† / ceannódh sibh‡; ceannóchadh sibh†‡	cheannóidís; cheannódh siad; cheannóchaidís†; cheannóchadh siad† / ceannóidís‡; ceannódh siad‡; ceannóchaidís†‡; ceannóchadh siad†‡	a cheannódh; a cheannóchadh†	cheannófaí; cheannóchtha토/ ceannófaí‡; ceannóchtha톇
subjunctive	singular			plural			direct relative	autonomous
	first	second	third	first	second	third
present	go gceannaí mé; go gceannaíod†	go gceannaí tú; go gceannaír†	go gceannaí sé, sí	go gceannaímid; go gceannaí muid	go gceannaí sibh	go gceannaí siad; go gceannaíd†	—	go gceannaítear
past	dá gceannaínn	dá gceannaíteá	dá gceannaíodh sé, sí	dá gceannaímis; dá gceannaíodh muid	dá gceannaíodh sibh	dá gceannaídís; dá gceannaíodh siad	—	dá gceannaítí
imperative	singular			plural			direct relative	autonomous
	first	second	third	first	second	third
—	ceannaím	ceannaigh	ceannaíodh sé, sí	ceannaímis	ceannaígí; ceannaídh†	ceannaídís	—	ceannaítear
past participle	ceannaithe
verbal noun	ceannach(t)

^† archaic or dialect form
^‡ dependent form

Derived terms

• ceannaí

Further reading

• Dinneen, Patrick S. (1927), “ceannuiġim”, in Foclóir Gaeḋilge agus Béarla, 2nd edition, Dublin: Irish Texts Society, page 178; reprinted with additions 1996, →ISBN
• Ó Dónaill, Niall (1977), “ceannaigh”, in Foclóir Gaeilge–Béarla, Dublin: An Gúm, →ISBN
• de Bhaldraithe, Tomás (1959), “ceannaigh”, in English-Irish Dictionary, An Gúm
• “ceannaigh”, in New English-Irish Dictionary, Foras na Gaeilge, 2013–2026

Etymology 2

See the etymology of the corresponding lemma form.

Noun

ceannaigh

1. vocative/genitive singular of ceannach

Mutation

Mutated forms of ceannaigh

radical	lenition	eclipsis
ceannaigh	cheannaigh	gceannaigh

Note: Certain mutated forms of some words can never occur in standard Modern Irish.
All possible mutated forms are displayed for convenience.