korzec

See also: Korzec

English

Etymology

From Polish korzec.

Noun

korzec (plural korzecs)

1. An old Polish dry measure, a bushel: in the early 19th century, it was 128 litres in Warsaw and 501.116 litres in Kraków.

Polish

Etymology

Etymology tree

Proto-Slavic *korьcь

Polish korzec

Inherited from Proto-Slavic *korьcь.

Pronunciation

• IPA^(key): /ˈkɔ.ʐɛt͡s/

• Audio:

  (file)

• Rhymes: -ɔʐɛt͡s
• Syllabification: ko‧rzec

Noun

korzec m inan

1. (historical) A dry measure:

   korzec rzymski ― 10.5 litres

   korzec krakowski ― 43.7 litres

   korzec gdański ― 54.7 litres

   korzec wrocławski ― 74.1 litres

   korzec warszawski ― 120.6 litres

   korzec nowopolski ― 128 litres

Declension

Declension of korzec

	singular	plural
nominative	korzec	korce
genitive	korcu	korców/korcy
dative	korcowi	korcom
accusative	korzec	korce
instrumental	korcem	korcami
locative	korcu	korcach
vocative	korcu	korce

Derived terms

adjective

• korcowy

noun

• korczyk

verbs

• chować pod korcem
• dobrać się (jak) w korcu maku
• trzymać pod korcem
• znaleźć się (jak) w korcu maku

Further reading

• “korzec”, in Wielki słownik języka polskiego‎^[1] (in Polish), Instytut Języka Polskiego PAN
• “korzec”, in Polish dictionaries at PWN‎^[2] (in Polish)
• korzec at Encyklopedia PWN