Jump to content

locatus

From Wiktionary, the free dictionary

Latin

[edit]

Etymology

[edit]

Perfect passive participle of locō (“set, put, place”).

Pronunciation

[edit]

Participle

[edit]

locātus (feminine locāta, neuter locātum); first/second-declension participle

  1. put, placed, having been set.
  2. arranged, established, having been established.
  3. leased, hired out, having been leased.

Declension

[edit]

First/second-declension adjective.

References

[edit]
  • "locatus", in Charles du Fresne du Cange, Glossarium Mediæ et Infimæ Latinitatis (augmented edition with additions by D. P. Carpenterius, Adelungius and others, edited by Léopold Favre, 1883–1887)
  • “locatus”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.
  • Carl Meißner; Henry William Auden (1894), Latin Phrase-Book‎[1], London: Macmillan and Co.
    • (ambiguous) to occupy a very high position in the state: in altissimo dignitatis gradu collocatum, locatum, positum esse

Anagrams

[edit]