rzecznik

Polish

Etymology

Etymology tree

Proto-Indo-European *Hrek-der.

Proto-Slavic *reťi

Old Polish rzec

Polish rzec

Proto-Slavic *-nъ

Proto-Indo-European *-eykos

Proto-Balto-Slavic *-eikas

Proto-Slavic *-ikъ

Proto-Slavic *-nikъ

Old Polish -nik

Polish -nik

Polish rzecznik

From rzec + -nik.

Pronunciation

• IPA^(key): /ˈʐɛt͡ʂ.ɲik/

• Audio:

  (file)

• Rhymes: -ɛt͡ʂɲik
• Syllabification: rzecz‧nik

Noun

rzecznik m pers (female equivalent rzeczniczka)

1. spokesman
2. ombudsman

Declension

Declension of rzecznik

	singular	plural
nominative	rzecznik	rzecznicy/rzeczniki (deprecative)
genitive	rzecznika	rzeczników
dative	rzecznikowi	rzecznikom
accusative	rzecznika	rzeczników
instrumental	rzecznikiem	rzecznikami
locative	rzeczniku	rzecznikach
vocative	rzeczniku	rzecznicy

Further reading

• “rzecznik”, in Wielki słownik języka polskiego‎^[1] (in Polish), Instytut Języka Polskiego PAN
• “rzecznik”, in Polish dictionaries at PWN‎^[2] (in Polish)