Jump to content

trico

From Wiktionary, the free dictionary
See also: trico- and tricô

Latin

[edit]

Pronunciation

[edit]

Etymology 1

[edit]

    From trīcae (trifles, trumpery) + .

    Noun

    [edit]

    trīcō m (genitive trīcōnis); third declension

    1. mischiefmaker, shuffler, trickster
    Declension
    [edit]

    Third-declension noun.

    singular plural
    nominative trīcō trīcōnēs
    genitive trīcōnis trīcōnum
    dative trīcōnī trīcōnibus
    accusative trīcōnem trīcōnēs
    ablative trīcōne trīcōnibus
    vocative trīcō trīcōnēs

    Etymology 2

    [edit]

    Reshaping as an active verb of trīcor.

    Verb

    [edit]

    trīcō (present infinitive trīcāre); first conjugation, no passive, no perfect or supine stems

    1. (Late Latin) synonym of trīcor
    Conjugation
    [edit]
    Descendants
    [edit]

    References

    [edit]
    • trico”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
    • "trico", in Charles du Fresne du Cange, Glossarium Mediæ et Infimæ Latinitatis (augmented edition with additions by D. P. Carpenterius, Adelungius and others, edited by Léopold Favre, 1883–1887)
    • trico”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.

    Romanian

    [edit]

    Noun

    [edit]

    trico n (plural tricouri)

    1. alternative form of tricou

    Declension

    [edit]
    singular plural
    indefinite definite indefinite definite
    nominative-accusative trico tricoul tricouri tricourile
    genitive-dative trico tricoului tricouri tricourilor
    vocative tricoule tricourilor

    Serbo-Croatian

    [edit]

    Noun

    [edit]

    trico (Cyrillic spelling трицо)

    1. vocative singular of trica