στόμα

Ancient Greek

Alternative forms

• στύμα (Aeolic)

Etymology

From Proto-Indo-European *stomn-, *stomen- (“mouth, muzzle”). Cognate with Old English stemn, stefn (“voice, utterance”). More at steven.

Pronunciation

• (5th BC Attic): IPA: /stóma/

• (1st BC Egyptian): IPA: /stóma/

• (4th AD Koine): IPA: /stóma/

• (10th AD Byzantine): IPA: /stóma/

• (15th AD Constantinopolitan): IPA: /stóma/

Noun

στόμα (genitive στόματος) n, third declension; (stoma)

1. mouth (especially as the organ of speech)
2. face
3. The source of a river or stream
4. An opening or fissure in the earth
5. The frontmost part of something

Inflection

Third declension of στόμᾰ, στόμᾰτος

Case / #	Singular	Dual	Plural
Nominative	τὸ στόμᾰ	τὼ στόμᾰτε	τὰ στόμᾰτᾰ
Genitive	τοῦ στόμᾰτος	τοῖν στομάτοιν	τῶν στομάτων
Dative	τῷ στόμᾰτῐ	τοῖν στομάτοιν	τοῖς στόμᾰσῐ(ν)
Accusative	τὸ στόμᾰ	τὼ στόμᾰτε	τὰ στόμᾰτᾰ
Vocative	στόμᾰ	στόμᾰτε	στόμᾰτᾰ

References

• LSJ
• BDAG
• Strong’s concordance number: G4750

---

Greek

Noun

στόμα (stóma) n,   plural στόματα

1. (anatomy) mouth
2. (synecdoche) person

   Η μάνα του είχε δέκα στόματα να θρέψει.

   His mother had ten mouths to feed.

Declension

declension of στόμα

	singular (ενικός)	plural (πληθυντικός)
nominative (ονομαστική)	στόμα	στόματα
genitive (γενική)	στόματος	στομάτων
accusative (αιτιατική)	στόμα	στόματα
vocative (κλητική)	στόμα	στόματα