սովորութիւն

Definition from Wiktionary, the free dictionary
Jump to: navigation, search

Old Armenian[edit]

Etymology[edit]

From սովոր (sovor) +‎ -ութիւն (-utʿiwn).

Noun[edit]

սովորութիւն (sovorutʿiwn

  1. custom, habits, manners, usage, practice, use, bent
    արդի, նոր սովորութիւնardi, nor sovorutʿiwn ― mode, new fashion
    հնացեալ սովորութիւնքhnacʿeal sovorutʿiwnkʿ ― ancient customs
    տարադէպ, դժպատեհ սովորութիւնtaradēp, džpateh sovorutʿiwn ― abuse, corrupt practice
    չար, յոռի, գարշ սովորութիւնčʿar, yoṙi, garš sovorutʿiwn ― bad habit, ugly way, sad or nasty trick
    ընդ սովորութեանənd sovorutʿean ― according to custom, as usual
    ընդ ոչ սովորութեանənd očʿ sovorutʿean ― out of use or custom, unusual
    ընդ սովորութեան իւրումənd sovorutʿean iwrum ― as is his wont, according to his custom
    մեք չունիմք սովորութիւնmekʿ čʿunimkʿ sovorutʿiwn ― it is not our custom to, we are not in the habit of
    երկրորդ բնութիւն է սովորութիւնerkrord bnutʿiwn ē sovorutʿiwn ― use is second nature

Declension[edit]

Synonyms[edit]

Descendants[edit]

References[edit]

  • սովորոյթ in Mathias Bedrossian (1879), New Dictionary Armenian–English, Venice: S. Lazarus Armenian Academy