पद्
Definition from Wiktionary, the free dictionary
Contents |
Sanskrit [edit]
Etymology 1 [edit]
From Proto-Indo-Iranian, from Proto-Indo-European *pṓds (“foot”). Cognates include Avestan pad-, pâdha, Persian پا (pâ), Hittite 𒉺𒋫 (pa-ta), Ancient Greek πούς (pous), Latin pēs, Tocharian B paiyye, Lithuanian pāda (“sole (foot)”), Old Armenian ոտն (otn), and Old English fōt (English foot).
Noun [edit]
पद् (pád) m
Declension [edit]
Irregular declension
| Singular | Dual | Plural | |
|---|---|---|---|
| Nominative | पात् (pāt) | पादौ (pādau) | पादः (pādaḥ) |
| Vocative | पात् (pāt) | पादौ (pādau) | पादः (pādaḥ) |
| Accusative | पादम् (pādam) | पादौ (pādau) | पदः (padaḥ) |
| Instrumental | पदा (padā) | पद्भ्याम् (padbhyām) | पद्भिः (padbhiḥ) |
| Dative | पदे (pade) | पद्भ्याम् (padbhyām) | पद्भ्यः (padbhyaḥ) |
| Ablative | पदः (padaḥ) | पद्भ्याम् (padbhyām) | पद्भ्यः (padbhyaḥ) |
| Genitive | पदः (padaḥ) | पदोः (padoḥ) | पदाम् (padām) |
| Locative | पदि (padi) | पदोः (padoḥ) | पत्सु (patsu) |
Descendants [edit]
- Hindi: पांव (pā̃v)
Etymology 2 [edit]
Root [edit]
पद् (√pad)
- to go
