criticus
Definition from Wiktionary, a free dictionary
Contents |
[edit] Dutch
[edit] Noun
criticus m. (plural critici)
[edit] Latin
[edit] Etymology
From Ancient Greek κριτικός (kritikos), “‘of or for judging, able to discern’”) < κρίνω (krinō), “‘I judge’”).
[edit] Pronunciation
[edit] Adjective
criticus m. (feminine critica, neuter criticum); first/second declension
[edit] Usage notes
Classical usage of the adjective criticus is almost entirely limited to medical texts.
[edit] Inflection
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case \ Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | criticus | critica | criticum | criticī | criticae | critica | |
| genitive | criticī | criticae | criticī | criticōrum | criticārum | criticōrum | |
| dative | criticō | criticae | criticō | criticīs | criticīs | criticīs | |
| accusative | criticum | criticam | criticum | criticōs | criticās | critica | |
| ablative | criticō | criticā | criticō | criticīs | criticīs | criticīs | |
| vocative | critice | critica | criticum | criticī | criticae | critica | |
[edit] Noun
criticus (genitive criticī); m, second declension
- a critic
[edit] Inflection
| Number | Singular | Plural |
|---|---|---|
| nominative | criticus | criticī |
| genitive | criticī | criticōrum |
| dative | criticō | criticīs |
| accusative | criticum | criticōs |
| ablative | criticō | criticīs |
| vocative | critice | criticī |
[edit] References
- “criticus” in Charlton T. Lewis & Charles Short (1879), A Latin Dictionary (Oxford: Clarendon Press)