opruimen

Dutch

Etymology

From op +‎ ruimen.

Verb

opruimen (weak in -d, separable)

1. (transitive) To clean (something) up,
2. (intransitive) To tidy up, get in order
3. (transitive) To clear away, eliminate, get rid of

Conjugation

Conjugation of opruimen

infinitive	opruimen
	main clause		subordinate clause
	present tense	past tense	present tense	past tense
1st person singular	ruim op	ruimde op	opruim	opruimde
2nd person singular	ruimt op	ruimde op	opruimt	opruimde
3rd person singular	ruimt op	ruimde op	opruimt	opruimde
plural	ruimen op	ruimden op	opruimen	opruimden
subjunctive sing.1	ruime op	ruimde op	opruime	opruimde
subjunctive plur.1	ruimen op	ruimden op	opruimen	opruimden
imperative sing.	ruim op
imperative plur.1	ruimt op
participles	opruimend	(hebben) opgeruimd
1) Archaic.

Derived terms

• opruimer m.
• opruiming
• opgeruimd staat netjes

Anagrams

• ruimen op