سوگند

Definition from Wiktionary, the free dictionary
Jump to navigation Jump to search

Persian[edit]

Etymology[edit]

From Middle Persian swknd (sōgand, oath), from Avestan [Term?] (/saokanta/, sulphur), from Proto-Indo-European *ḱewk- (white). Related to سوختن(suxtan, to burn), and سوگ(sug, sadness, mourning).

Originally سوگند(sowgand) was a sulphur-filled drink given to defendants to determine the truth based on their body reaction to Sulphur.[1]

Pronunciation[edit]

Noun[edit]

Dari Persian سوگند
Iranian Persian
Tajik савганд (savgand)

سوگند (sowgand) (plural سوگندها(sowgand-hâ))

  1. oath

Inflection[edit]

Enclitic-attached forms of سوگند (sowgand)
Basic forms of سوگند (sowgand)
singular plural
bare سوگند
(sowgánd)
سوگندها
(sowgand-hấ)
سوگندا
(sowgandấ)
definitive direct object سوگند را
(sowgánd râ)
سوگند رو
(sowgándo)
سوگندها را
(sowgand-hấ râ)
سوگندا رو
(sowgandấ ro)
ezâfe سوگند
(sowgánd-e)
سوگندهای
(sowgand-hấ-ye)
سوگندای
(sowgandấ-ye)
marked indefinite
or relative definite
سوگندی
(sowgánd-i)
سوگندهایی
(sowgandấn-i, sowgand-hấ-i)
سوگندایی
(sowgandấi)
Colloquial.
Possessive forms of سوگند (sowgand)
singular plural
1st person singular
(“my”)
سوگندم
(sowgándam)
سوگند‌هایم
(sowgand-hấyam)
سوگند‌هام، سوگندام
(sowgandấm)
2nd person singular
(“your”)
سوگندت
(sowgándat)
[Term?]
(sowgándet)
سوگند‌هایت
(sowgand-hấyat)
سوگند‌هات، سوگندات
(sowgandất)
3rd person singular
(“his, her, its”)
سوگندش
(sowgándaš)
[Term?]
(sowgándeš)
سوگند‌هایش
(sowgand-hấyaš)
سوگند‌هاش، سوگنداش
(sowgandấš)
1st plural
(“our”)
سوگندمان
(sowgándemân)
سوگندمون
(sowgándemun)
سوگند‌هایمان
(sowgand-hấyemân)
سوگند‌هامون، سوگندامون
(sowgandấmun)
2nd plural
(“your”)
سوگندتان
(sowgándetân)
سوگندتون
(sowgándetun)
سوگند‌هایتان
(sowgand-hấyetân)
سوگند‌هاتون، سوگنداتون
(sowgandấtun)
3rd plural
(“their”)
سوگندشان
(sowgándešân)
سوگندشون
(sowgándešun)
سوگند‌هایشان
(sowgand-hấyešân)
سوگند‌هاشون، سوگنداشون
(sowgandấšun)
Colloquial.

Synonyms[edit]

Derived terms[edit]

References[edit]
  1. ^ Nourai, Ali (2011) An Etymological Dictionary of Persian, English and other Indo-European Languages, page 235

Urdu[edit]

Etymology[edit]

From Persian سوگند(sougand).

Noun[edit]

سوگند (saugandf (Hindi spelling सौगन्द)

  1. oath, asseveration

Synonyms[edit]

References[edit]

  • John T. Platts (accessed 11-15-2012), “A Dictionary of Urdu, Classical Hindi, and English”, in (please provide the title of the work)[1]