कूप

Definition from Wiktionary, the free dictionary
Jump to navigation Jump to search

Sanskrit[edit]

Etymology[edit]

From Proto-Indo-European *kuHp- (water vessel; hollow). Cognate with Latin cupa, Ancient Greek κύπη (kúpē, gap, hollow), κύπελλον (kúpellon), Old English hyf (English hive).

Pronunciation[edit]

Noun[edit]

कूप (kū́pam

  1. a well; a hole dug in the ground as a source of water
    • c. 1700 BCE – 1200 BCE, Ṛgveda 1.105.17
      त्रितः कूपेऽवहितो देवान्हवत ऊतये।
      तच्छुश्राव बृहस्पतिः कृण्वन्नंहूरणादुरु वित्तं मे अस्य रोदसी॥
      tritaḥ kūpe’vahito devānhavata ūtaye.
      tacchuśrāva bṛhaspatiḥ kṛṇvannaṃhūraṇāduru vittaṃ me asya rodasī.
      Tṛta, when buried in the well, calls on the Gods to succour him.
      That call of his Bṛhaspati heard and released him from distress. Mark this my woe, ye Earth and Heaven.
  2. hole, cavity
  3. leather oil vessel
  4. cave

Declension[edit]

Masculine a-stem declension of कूप
Nom. sg. कूपः (kūpaḥ)
Gen. sg. कूपस्य (kūpasya)
Singular Dual Plural
Nominative कूपः (kūpaḥ) कूपौ (kūpau) कूपाः (kūpāḥ)
Vocative कूप (kūpa) कूपौ (kūpau) कूपाः (kūpāḥ)
Accusative कूपम् (kūpam) कूपौ (kūpau) कूपान् (kūpān)
Instrumental कूपेन (kūpena) कूपाभ्याम् (kūpābhyām) कूपैः (kūpaiḥ)
Dative कूपाय (kūpāya) कूपाभ्याम् (kūpābhyām) कूपेभ्यः (kūpebhyaḥ)
Ablative कूपात् (kūpāt) कूपाभ्याम् (kūpābhyām) कूपेभ्यः (kūpebhyaḥ)
Genitive कूपस्य (kūpasya) कूपयोः (kūpayoḥ) कूपानाम् (kūpānām)
Locative कूपे (kūpe) कूपयोः (kūpayoḥ) कूपेषु (kūpeṣu)

Descendants[edit]

References[edit]