पवमान

Definition from Wiktionary, the free dictionary
Jump to: navigation, search

Sanskrit[edit]

Adjective[edit]

पवमान (pávamāna)

  1. being purified or strained, flowing clear (as soma)

Declension[edit]

Masculine a-stem declension of पवमान
Nom. sg. पवमानः (pavamānaḥ)
Gen. sg. पवमानस्य (pavamānasya)
Singular Dual Plural
Nominative पवमानः (pavamānaḥ) पवमानौ (pavamānau) पवमानाः (pavamānāḥ)
Vocative पवमान (pavamāna) पवमानौ (pavamānau) पवमानाः (pavamānāḥ)
Accusative पवमानम् (pavamānam) पवमानौ (pavamānau) पवमानान् (pavamānān)
Instrumental पवमानेन (pavamānena) पवमानाभ्याम् (pavamānābhyām) पवमानैः (pavamānaiḥ)
Dative पवमानाय (pavamānāya) पवमानाभ्याम् (pavamānābhyām) पवमानेभ्यः (pavamānebhyaḥ)
Ablative पवमानात् (pavamānāt) पवमानाभ्याम् (pavamānābhyām) पवमानेभ्यः (pavamānebhyaḥ)
Genitive पवमानस्य (pavamānasya) पवमानयोः (pavamānayoḥ) पवमानानाम् (pavamānānām)
Locative पवमाने (pavamāne) पवमानयोः (pavamānayoḥ) पवमानेषु (pavamāneṣu)
Feminine ā-stem declension of पवमान
Nom. sg. पवमाना (pavamānā)
Gen. sg. पवमानायाः (pavamānāyāḥ)
Singular Dual Plural
Nominative पवमाना (pavamānā) पवमाने (pavamāne) पवमानाः (pavamānāḥ)
Vocative पवमाने (pavamāne) पवमाने (pavamāne) पवमानाः (pavamānāḥ)
Accusative पवमानाम् (pavamānām) पवमाने (pavamāne) पवमानाः (pavamānāḥ)
Instrumental पवमानया (pavamānayā) पवमानाभ्याम् (pavamānābhyām) पवमानाभिः (pavamānābhiḥ)
Dative पवमानायै (pavamānāyai) पवमानाभ्याम् (pavamānābhyām) पवमानाभ्यः (pavamānābhyaḥ)
Ablative पवमानायाः (pavamānāyāḥ) पवमानाभ्याम् (pavamānābhyām) पवमानाभ्यः (pavamānābhyaḥ)
Genitive पवमानायाः (pavamānāyāḥ) पवमानयोः (pavamānayoḥ) पवमानानाम् (pavamānānām)
Locative पवमानायाम् (pavamānāyām) पवमानयोः (pavamānayoḥ) पवमानासु (pavamānāsu)
Neuter a-stem declension of पवमान
Nom. sg. पवमानम् (pavamānam)
Gen. sg. पवमानस्य (pavamānasya)
Singular Dual Plural
Nominative पवमानम् (pavamānam) पवमाने (pavamāne) पवमानानि (pavamānāni)
Vocative पवमान (pavamāna) पवमाने (pavamāne) पवमानानि (pavamānāni)
Accusative पवमानम् (pavamānam) पवमाने (pavamāne) पवमानानि (pavamānāni)
Instrumental पवमानेन (pavamānena) पवमानाभ्याम् (pavamānābhyām) पवमानैः (pavamānaiḥ)
Dative पवमाना (pavamānā) पवमानाभ्याम् (pavamānābhyām) पवमानेभ्यः (pavamānebhyaḥ)
Ablative पवमानात् (pavamānāt) पवमानाभ्याम् (pavamānābhyām) पवमानेभ्यः (pavamānebhyaḥ)
Genitive पवमानस्य (pavamānasya) पवमानयोः (pavamānayoḥ) पवमानानाम् (pavamānānām)
Locative पवमाने (pavamāne) पवमानयोः (pavamānayoḥ) पवमानेषु (pavamāneṣu)

Noun[edit]

पवमान (pávamānam

  1. wind or the god of wind
  2. name of a particular अग्नि (agni) (associated with पावक (pāvaka) and शुचि (śuci) and also regarded as a son of अग्नि (agni) by स्वाहा (svāhā) or of अन्तर्धान (antar-dhāna) and by शिखण्डिनी (śikhaṇḍinī))
  3. name of particular stotras sung by the सामग (sāma-ga) at the ज्योतिष्टोम (jyotiṣṭoma) sacrifice (they are called successively at the 3 savanas बहिष्पवमान (bahiṣpavamā*na), माध्यंदिन (mādhyaṃdina) and तृतीय (tṛtīya) or आर्भव (ārbhava))
  4. name of a work
  5. name of a prince and the वर्ष (varṣa) in शाकद्वीप (śāka-dvīpa) ruled by him

Declension[edit]

Masculine a-stem declension of पवमान
Nom. sg. पवमानः (pavamānaḥ)
Gen. sg. पवमानस्य (pavamānasya)
Singular Dual Plural
Nominative पवमानः (pavamānaḥ) पवमानौ (pavamānau) पवमानाः (pavamānāḥ)
Vocative पवमान (pavamāna) पवमानौ (pavamānau) पवमानाः (pavamānāḥ)
Accusative पवमानम् (pavamānam) पवमानौ (pavamānau) पवमानान् (pavamānān)
Instrumental पवमानेन (pavamānena) पवमानाभ्याम् (pavamānābhyām) पवमानैः (pavamānaiḥ)
Dative पवमानाय (pavamānāya) पवमानाभ्याम् (pavamānābhyām) पवमानेभ्यः (pavamānebhyaḥ)
Ablative पवमानात् (pavamānāt) पवमानाभ्याम् (pavamānābhyām) पवमानेभ्यः (pavamānebhyaḥ)
Genitive पवमानस्य (pavamānasya) पवमानयोः (pavamānayoḥ) पवमानानाम् (pavamānānām)
Locative पवमाने (pavamāne) पवमानयोः (pavamānayoḥ) पवमानेषु (pavamāneṣu)

References[edit]

  • Sir Monier Monier-Williams (1898) A Sanskrit-English dictionary etymologically and philologically arranged with special reference to cognate Indo-European languages, Oxford: Clarendon Press, page 0610