வெள்ளந்தி

Tamil

Etymology

From வெள் (veḷ, “white, pure”) +‎ அந்தி (anti, “evening, sunset”).

Pronunciation

• IPA^(key): /ʋɛɭːɐn̪d̪ɪ/, [ʋɛɭːɐn̪d̪i]

Adjective

வெள்ளந்தி • (veḷḷanti)

1. innocent (like a child)

   அவர் வெள்ளந்தியான மனிதர்.

   avar veḷḷantiyāṉa maṉitar.

   They are a very innocent person.

Noun

வெள்ளந்தி • (veḷḷanti)

1. white jasmine that blooms in the evening.

Declension

i-stem declension of வெள்ளந்தி (veḷḷanti)

	singular	plural
nominative	வெள்ளந்தி veḷḷanti	வெள்ளந்திகள் veḷḷantikaḷ
vocative	வெள்ளந்தியே veḷḷantiyē	வெள்ளந்திகளே veḷḷantikaḷē
accusative	வெள்ளந்தியை veḷḷantiyai	வெள்ளந்திகளை veḷḷantikaḷai
dative	வெள்ளந்திக்கு veḷḷantikku	வெள்ளந்திகளுக்கு veḷḷantikaḷukku
benefactive	வெள்ளந்திக்காக veḷḷantikkāka	வெள்ளந்திகளுக்காக veḷḷantikaḷukkāka
genitive 1	வெள்ளந்தியுடைய veḷḷantiyuṭaiya	வெள்ளந்திகளுடைய veḷḷantikaḷuṭaiya
genitive 2	வெள்ளந்தியின் veḷḷantiyiṉ	வெள்ளந்திகளின் veḷḷantikaḷiṉ
locative 1	வெள்ளந்தியில் veḷḷantiyil	வெள்ளந்திகளில் veḷḷantikaḷil
locative 2	வெள்ளந்தியிடம் veḷḷantiyiṭam	வெள்ளந்திகளிடம் veḷḷantikaḷiṭam
sociative 1	வெள்ளந்தியோடு veḷḷantiyōṭu	வெள்ளந்திகளோடு veḷḷantikaḷōṭu
sociative 2	வெள்ளந்தியுடன் veḷḷantiyuṭaṉ	வெள்ளந்திகளுடன் veḷḷantikaḷuṭaṉ
instrumental	வெள்ளந்தியால் veḷḷantiyāl	வெள்ளந்திகளால் veḷḷantikaḷāl
ablative	வெள்ளந்தியிலிருந்து veḷḷantiyiliruntu	வெள்ளந்திகளிலிருந்து veḷḷantikaḷiliruntu