exclusief

Definition from Wiktionary, the free dictionary
Jump to: navigation, search

Dutch[edit]

Pronunciation[edit]

Adjective[edit]

exclusief (comparative exclusiever, superlative exclusiefst)

  1. exclusive

Inflection[edit]

Inflection of exclusief
uninflected exclusief
inflected exclusieve
comparative exclusiever
positive comparative superlative
predicative/adverbial exclusief exclusiever het exclusiefst
het exclusiefste
indefinite m./f. sing. exclusieve exclusievere exclusiefste
n. sing. exclusief exclusiever exclusiefste
plural exclusieve exclusievere exclusiefste
definite exclusieve exclusievere exclusiefste
partitive exclusiefs exclusievers

Adverb[edit]

exclusief

  1. exclusively