Jump to content

fictus

From Wiktionary, the free dictionary

Latin

[edit]

Etymology 1

[edit]

    Perfect passive participle of fingō (dissemble, deceive); from Proto-Italic *fiktos, from earlier *θiktos, from Proto-Indo-European *dʰiǵʰ-tós.

    Pronunciation

    [edit]

    Participle

    [edit]

    fictus (feminine ficta, neuter fictum); first/second-declension participle

    1. feigned, fictitious, false, counterfeit, having been feigned.
    Declension
    [edit]

    First/second-declension adjective.

    singular plural
    masculine feminine neuter masculine feminine neuter
    nominative fictus ficta fictum fictī fictae ficta
    genitive fictī fictae fictī fictōrum fictārum fictōrum
    dative fictō fictae fictō fictīs
    accusative fictum fictam fictum fictōs fictās ficta
    ablative fictō fictā fictō fictīs
    vocative ficte ficta fictum fictī fictae ficta
    Derived terms
    [edit]
    Descendants
    [edit]
    • Vulgar Latin: *finctus

    Etymology 2

    [edit]
    Verify A user has added this entry to requests for verification(+) with the reason: “descendants should be from a newer Vulgar Latin analogical participle, long after pre-classical fīctus was lost, or have we any cases where VL has kept literarily-antiquated forms?”
    If it cannot be verified that this term meets our attestation criteria, it will be deleted. Feel free to edit this entry as normal, but do not remove {{rfv}} until the request has been resolved.

    Alternative form of fīxus, perfect passive participle of fīgō.

    Pronunciation

    [edit]

    Participle

    [edit]

    fīctus (feminine fīcta, neuter fīctum); first/second-declension participle

    1. alternative form of fīxus
      • 116 BCE – 27 BCE, Marcus Terentius Varro, Agricultural Topics 3.7.4.7:
        Sub ordines singulos tabulae fictae ut sint bipalmes, quo utantur vestibulo ac prodeant.
        (please add an English translation of this quotation)
      • c. 99 BCE – 55 BCE, Lucretius, De Rerum Natura 3.4, (interpreted by Konstan 1988 as a pun or dual meaning alluding to the sense "false" or "fictive" of fictus, the participle of fingo[1]):
        E tenebris tantis tam clarum extollere lumen
        qui primus potuisti inlustrans commoda vitae,
        te sequor, o Graiae gentis decus, inque tuis nunc
        ficta pedum pono pressis vestigia signis,
        non ita certandi cupidus quam propter amorem
        quod te imitari aveo; quid enim contendat hirundo
        cycnis, aut quid nam tremulis facere artubus haedi
        consimile in cursu possint et fortis equi vis?
        (please add an English translation of this quotation)
      • 70 CE, (engraved Roman military diploma):[2]
        Recognitu(m) ex tabula aenea, quae ficta est Romae in Capitolio ante emeritorum antearam gentis Iuliae intri(n)secus podium lateris dexteriori(s) contra signum Liberi{s} patris, tabula II.
        (please add an English translation of this quotation)
      • c. 4th century, Diomedes Grammaticus, Ars grammatica 1.377, (mentioned in grammatical discussion that cites alleged earlier uses; this passage may be based on Pliny the Elder's work Dubii sermonis):[3]
        ‘figor’ ambigue declinatur apud ueteres tempore perfecto. reperimus enim ‘fictus’ et ‘fixus’: Scaurus De vita sua ‘sagittis–inquit–confictus’, Varro ad Ciceronem tertio ‘fixum’, et Cicero Academicorum tertio ***‘malcho in opera adfixa’, et Vergilius ‘si mihi non animo fixum’.
        (please add an English translation of this quotation)
    Declension
    [edit]

    First/second-declension adjective.

    Descendants
    [edit]

    References

    [edit]
    1. ^ Konstan, David (1988), “Lucretius on Poetry: III.1-13”, in Colby Library Quarterly[1], volume 24, number 2, pages 65-70
    2. ^ Sharankov, Nicolay (2006), “A Military Diploma of 7 March 70 AD for Legio II Adiutrix”, in Archaeologia Bulgarica[2], volume 10, number 2, pages 37-46
    3. ^ Garcea, Alessandro (2019), “Diomedes as a Source for Pliny’s Dubio Sermo: Some Editorial Problems”, in Rationes Rerum–Rivista di filologia e storia[3], volume 14, pages 53-71

    Further reading

    [edit]
    • fictus”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
    • fictus”, in Charlton T. Lewis (1891), An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
    • "fictus", in Charles du Fresne du Cange, Glossarium Mediæ et Infimæ Latinitatis (augmented edition with additions by D. P. Carpenterius, Adelungius and others, edited by Léopold Favre, 1883–1887)
    • fictus”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.
    • Carl Meißner; Henry William Auden (1894), Latin Phrase-Book[4], London: Macmillan and Co.
      • creatures of the imagination: res cogitatione fictae or depictae
      • (ambiguous) a feigned expression: vultus ficti simulatique