grondig

Definition from Wiktionary, the free dictionary
Jump to: navigation, search

Dutch[edit]

Pronunciation[edit]

Adjective[edit]

grondig ‎(comparative grondiger, superlative grondigst)

  1. thorough

Declension[edit]

Inflection of grondig
uninflected grondig
inflected grondige
comparative grondiger
positive comparative superlative
predicative/adverbial grondig grondiger het grondigst
het grondigste
indefinite m./f. sing. grondige grondigere grondigste
n. sing. grondig grondiger grondigste
plural grondige grondigere grondigste
definite grondige grondigere grondigste
partitive grondigs grondigers