hafna

See also: ħafna

Icelandic

Etymology

From Old Norse hafna.

Pronunciation

• IPA^(key): /ˈhapna/

  Rhymes: -apna

Verb

hafna (weak verb, third-person singular past indicative hafnaði, supine hafnað)

1. to reject [with dative]

Conjugation

hafna – active voice (germynd)

infinitive nafnháttur		að hafna
supine sagnbót		hafnað
present participle lýsingarháttur nútíðar		hafnandi
		indicative framsöguháttur			subjunctive viðtengingarháttur
		present nútíð	past þátíð		present nútíð	past þátíð
singular	ég	hafna	hafnaði		hafni	hafnaði
	þú	hafnar	hafnaðir		hafnir	hafnaðir
	hann, hún, það	hafnar	hafnaði		hafni	hafnaði
plural	við	höfnum	höfnuðum		höfnum	höfnuðum
	þið	hafnið	höfnuðuð		hafnið	höfnuðuð
	þeir, þær, þau	hafna	höfnuðu		hafni	höfnuðu
		imperative boðháttur
singular	þú	hafna (þú), hafnaðu
plural	þið	hafnið (þið), hafniði1

¹ Spoken form, usually not written; in writing, the unappended plural form (optionally followed by the full pronoun) is preferred.

Derived terms

• höfnun

Verb

hafna (weak verb, third-person singular past indicative hafnaði, supine hafnað)

1. (reflexive) to dock
2. (reflexive) to establish oneself
3. (intransitive) to end up, wind up (somewhere)

Conjugation

hafna – active voice (germynd)

infinitive nafnháttur		að hafna
supine sagnbót		hafnað
present participle lýsingarháttur nútíðar		hafnandi
		indicative framsöguháttur			subjunctive viðtengingarháttur
		present nútíð	past þátíð		present nútíð	past þátíð
singular	ég	hafna	hafnaði		hafni	hafnaði
	þú	hafnar	hafnaðir		hafnir	hafnaðir
	hann, hún, það	hafnar	hafnaði		hafni	hafnaði
plural	við	höfnum	höfnuðum		höfnum	höfnuðum
	þið	hafnið	höfnuðuð		hafnið	höfnuðuð
	þeir, þær, þau	hafna	höfnuðu		hafni	höfnuðu
		imperative boðháttur
singular	þú	hafna (þú), hafnaðu
plural	þið	hafnið (þið), hafniði1

¹ Spoken form, usually not written; in writing, the unappended plural form (optionally followed by the full pronoun) is preferred.

Old Norse

Etymology

From Proto-Germanic *hafnōną, related to *habjaną (“to lift, heave”).

Verb

hafna

1. to reject, forsake [with dative]
   • c. 1220, Snorri Sturluson, Heimskringla: the Saw of Hákon the Good

     at allir menn skyldu kristnask láta ok trúa á einn guð, Krist Máríu son, en hafna blótum ǫllum ok heiðnum goðum.

     that all men had to let themselves be christened and believe in one god, Christ son of Mary—but forsake all sacrifices and heathen gods.

Conjugation

Conjugation of hafna — active (weak class 2)

infinitive	hafna
present participle	hafnandi
past participle	hafnaðr
	indicative			subjunctive
	present	past		present	past
1st person singular	hafna	hafnaða		hafna	hafnaða
2nd person singular	hafnar	hafnaðir		hafnir	hafnaðir
3rd person singular	hafnar	hafnaði		hafni	hafnaði
1st person plural	hǫfnum	hǫfnuðum		hafnim	hafnaðim
2nd person plural	hafnið	hǫfnuðuð		hafnið	hafnaðið
3rd person plural	hafna	hǫfnuðu		hafni	hafnaði
imperative	present
2nd person singular	hafna
1st person plural	hǫfnum
2nd person plural	hafnið

Conjugation of hafna — mediopassive (weak class 2)

infinitive	hafnask
present participle	hafnandisk
past participle	hafnazk
	indicative			subjunctive
	present	past		present	past
1st person singular	hǫfnumk	hǫfnuðumk		hǫfnumk	hǫfnuðumk
2nd person singular	hafnask	hafnaðisk		hafnisk	hafnaðisk
3rd person singular	hafnask	hafnaðisk		hafnisk	hafnaðisk
1st person plural	hǫfnumsk	hǫfnuðumsk		hafnimsk	hafnaðimsk
2nd person plural	hafnizk	hǫfnuðuzk		hafnizk	hafnaðizk
3rd person plural	hafnask	hǫfnuðusk		hafnisk	hafnaðisk
imperative	present
2nd person singular	hafnask
1st person plural	hǫfnumsk
2nd person plural	hafnizk