onderhandelen

Definition from Wiktionary, the free dictionary
Jump to: navigation, search

Dutch[edit]

Pronunciation[edit]

Etymology[edit]

onder +‎ handelen

Verb[edit]

onderhandelen

  1. to negotiate

Inflection[edit]

Inflection of onderhandelen (weak, prefixed)
infinitive onderhandelen
past singular onderhandelde
past participle onderhandeld
infinitive onderhandelen
gerund onderhandelen n
verbal noun
present tense past tense
1st person singular onderhandel onderhandelde
2nd person sing. (jij) onderhandelt onderhandelde
2nd person sing. (u) onderhandelt onderhandelde
2nd person sing. (gij) onderhandelt onderhandelde
3rd person singular onderhandelt onderhandelde
plural onderhandelen onderhandelden
subjunctive sing.1 onderhandele onderhandelde
subjunctive plur.1 onderhandelen onderhandelden
imperative sing. onderhandel
imperative plur.1 onderhandelt
participles onderhandelend onderhandeld
1) Archaic.

Related terms[edit]