praecuro

Latin

Etymology

Etymology tree

Proto-Indo-European *per-

Proto-Indo-European *preh₂-

Proto-Indo-European *-i

Proto-Indo-European *préh₂i?

Proto-Italic *prai

Proto-Italic *prai-

Latin prae-

Proto-Indo-European *kʷey-

Proto-Indo-European *kʷeys-der.

Proto-Italic *kʷoizā

Latin cūra

Proto-Indo-European *-h₂

Proto-Indo-European *-éh₂

Proto-Indo-European *-yéti

Proto-Indo-European *-eh₂yéti

Proto-Indo-European *-h₂tiinflu.

Proto-Italic *-ājō

Proto-Italic *-āō

Latin -ō

Latin curo

Latin praecūrō

From prae- + curo.

Pronunciation

• (Classical Latin) IPA^(key): [prae̯ˈkuː.roː]
• (modern Italianate Ecclesiastical) IPA^(key): [preˈkuː.ro]

Verb

praecūrō (present infinitive praecūrāre, perfect active praecūrāvī, supine praecūrātum); first conjugation

1. to arrange (etc) beforehand

Conjugation

   Conjugation of praecūrō (first conjugation)

indicative		singular						plural
		first		second		third		first		second		third
active	present	praecūrō		praecūrās		praecūrat		praecūrāmus		praecūrātis		praecūrant
	imperfect	praecūrābam		praecūrābās		praecūrābat		praecūrābāmus		praecūrābātis		praecūrābant
	future	praecūrābō		praecūrābis		praecūrābit		praecūrābimus		praecūrābitis		praecūrābunt
	perfect	praecūrāvī		praecūrāvistī		praecūrāvit		praecūrāvimus		praecūrāvistis		praecūrāvērunt, praecūrāvēre
	pluperfect	praecūrāveram		praecūrāverās		praecūrāverat		praecūrāverāmus		praecūrāverātis		praecūrāverant
	future perfect	praecūrāverō		praecūrāveris		praecūrāverit		praecūrāverimus		praecūrāveritis		praecūrāverint
passive	present	praecūror		praecūrāris, praecūrāre		praecūrātur		praecūrāmur		praecūrāminī		praecūrantur
	imperfect	praecūrābar		praecūrābāris, praecūrābāre		praecūrābātur		praecūrābāmur		praecūrābāminī		praecūrābantur
	future	praecūrābor		praecūrāberis, praecūrābere		praecūrābitur		praecūrābimur		praecūrābiminī		praecūrābuntur
	perfect	praecūrātus + present active indicative of sum
	pluperfect	praecūrātus + imperfect active indicative of sum
	future perfect	praecūrātus + future active indicative of sum
subjunctive		singular						plural
		first		second		third		first		second		third
active	present	praecūrem		praecūrēs		praecūret		praecūrēmus		praecūrētis		praecūrent
	imperfect	praecūrārem		praecūrārēs		praecūrāret		praecūrārēmus		praecūrārētis		praecūrārent
	perfect	praecūrāverim		praecūrāverīs		praecūrāverit		praecūrāverīmus		praecūrāverītis		praecūrāverint
	pluperfect	praecūrāvissem		praecūrāvissēs		praecūrāvisset		praecūrāvissēmus		praecūrāvissētis		praecūrāvissent
passive	present	praecūrer		praecūrēris, praecūrēre		praecūrētur		praecūrēmur		praecūrēminī		praecūrentur
	imperfect	praecūrārer		praecūrārēris, praecūrārēre		praecūrārētur		praecūrārēmur		praecūrārēminī		praecūrārentur
	perfect	praecūrātus + present active subjunctive of sum
	pluperfect	praecūrātus + imperfect active subjunctive of sum
imperative		singular						plural
		first		second		third		first		second		third
active	present	—		praecūrā		—		—		praecūrāte		—
	future	—		praecūrātō		praecūrātō		—		praecūrātōte		praecūrantō
passive	present	—		praecūrāre		—		—		praecūrāminī		—
	future	—		praecūrātor		praecūrātor		—		—		praecūrantor
non-finite forms		infinitive						participle
		active			passive			active			passive
present		praecūrāre			praecūrārī			praecūrāns			—
future		praecūrātūrum esse			praecūrātum īrī			praecūrātūrus			praecūrandus
perfect		praecūrāvisse			praecūrātum esse			—			praecūrātus
future perfect		—			praecūrātum fore			—			—
perfect potential		praecūrātūrum fuisse			—			—			—
verbal nouns		gerund								supine
		genitive		dative		accusative		ablative		accusative		ablative
		praecūrandī		praecūrandō		praecūrandum		praecūrandō		praecūrātum		praecūrātū

References

• “praecuro”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
• “praecuro”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.