Jump to content

praktikus

From Wiktionary, the free dictionary

Esperanto

[edit]

Pronunciation

[edit]
  • IPA(key): /prakˈtikus/
  • Rhymes: -ikus
  • Syllabification: prak‧ti‧kus

Verb

[edit]

praktikus

  1. conditional of praktiki

Hungarian

[edit]

Etymology

[edit]

Borrowed from Latin practicus, from Ancient Greek πρακτικός (praktikós).[1] With -ikus ending.

Pronunciation

[edit]
  • IPA(key): [ˈprɒktikuʃ]
  • Hyphenation: prak‧ti‧kus
  • Rhymes: -uʃ

Adjective

[edit]

praktikus (comparative praktikusabb, superlative legpraktikusabb)

  1. practical

Declension

[edit]
Inflection (stem in -a-, back harmony)
singular plural
nominative praktikus praktikusak
accusative praktikusat praktikusakat
dative praktikusnak praktikusaknak
instrumental praktikussal praktikusakkal
causal-final praktikusért praktikusakért
translative praktikussá praktikusakká
terminative praktikusig praktikusakig
essive-formal praktikusként praktikusakként
essive-modal
inessive praktikusban praktikusakban
superessive praktikuson praktikusakon
adessive praktikusnál praktikusaknál
illative praktikusba praktikusakba
sublative praktikusra praktikusakra
allative praktikushoz praktikusakhoz
elative praktikusból praktikusakból
delative praktikusról praktikusakról
ablative praktikustól praktikusaktól
non-attributive
possessive – singular
praktikusé praktikusaké
non-attributive
possessive – plural
praktikuséi praktikusakéi

See also

[edit]

References

[edit]
  1. ^ István Tótfalusi (2005), Idegenszó-tár: Idegen szavak értelmező és etimológiai szótára [A Storehouse of Foreign Words: An Explanatory and Etymological Dictionary of Foreign Words], Budapest: Tinta, →ISBN

Further reading

[edit]
  • praktikus in Géza Bárczi, László Országh, et al., editors, A magyar nyelv értelmező szótára [The Explanatory Dictionary of the Hungarian Language] (ÉrtSz.), Budapest: Akadémiai Kiadó, 1959–1962. Fifth ed., 1992: →ISBN.

Ido

[edit]

Pronunciation

[edit]

Verb

[edit]

praktikus

  1. conditional of praktikar