sürgün

Definition from Wiktionary, the free dictionary
Jump to: navigation, search

Turkish[edit]

Pronunciation[edit]

  • IPA(key): [sʏɾˈɟʏn]
  • Hyphenation: sür‧gün

Noun[edit]

sürgün (definite accusative sürgünü, plural sürgünler)

  1. banishment, exile
  2. sprout, bud

Declension[edit]

Inflection
Nominative sürgün
Definite accusative sürgünü
Singular Plural
Nominative sürgün sürgünler
Definite accusative sürgünü sürgünleri
Dative sürgüne sürgünlere
Locative sürgünde sürgünlerde
Ablative sürgünden sürgünlerden
Genitive sürgünün sürgünlerin
Possessive forms
Singular Plural
1st singular sürgünüm sürgünlerim
2nd singular sürgünün sürgünlerin
3rd singular sürgünü sürgünleri
1st plural sürgünümüz sürgünlerimiz
2nd plural sürgününüz sürgünleriniz
3rd plural sürgünleri sürgünleri

Synonyms[edit]