triomferen

Definition from Wiktionary, the free dictionary
Jump to: navigation, search

Dutch[edit]

Etymology[edit]

From French triompher ‎(to triumph)

Pronunciation[edit]

Verb[edit]

triomferen ‎(past singular triomfeerde, past participle getriomfeerd)

  1. to triumph
    de triomferende kerk: the Church Triumphant

Conjugation[edit]

Inflection of triomferen (weak)
infinitive triomferen
past singular triomfeerde
past participle getriomfeerd
infinitive triomferen
gerund triomferen n
verbal noun
present tense past tense
1st person singular triomfeer triomfeerde
2nd person sing. (jij) triomfeert triomfeerde
2nd person sing. (u) triomfeert triomfeerde
2nd person sing. (gij) triomfeert triomfeerde
3rd person singular triomfeert triomfeerde
plural triomferen triomfeerden
subjunctive sing.1 triomfere triomfeerde
subjunctive plur.1 triomferen triomfeerden
imperative sing. triomfeer
imperative plur.1 triomfeert
participles triomferend getriomfeerd
1) Archaic.

Related terms[edit]

Anagrams[edit]