From Wiktionary, the free dictionary
From Old Irish urlacaid (“vomits, rejects”, verb).
urlaic (present analytic urlacann, future analytic urlacfaidh, verbal noun urlacan, past participle urlactha)
- (ambitransitive) vomit
- Synonyms: aisig, bréitseáil, caith aníos, cuir aníos, sceathraigh, sceith
Conjugation of urlaic (first conjugation – B)
| indicative
|
singular
|
plural
|
direct relative
|
autonomous
|
| first
|
second
|
third
|
first
|
second
|
third
|
| present
|
urlacaim
|
urlacann tú; urlacair†
|
urlacann sé, sí
|
urlacaimid; urlacann muid
|
urlacann sibh
|
urlacann siad; urlacaid†
|
a urlacann; a urlacas
|
urlactar
|
| past
|
d'urlaic mé; d'urlacas / urlaic mé‡; urlacas‡
|
d'urlaic tú; d'urlacais / urlaic tú‡; urlacais‡
|
d'urlaic sé, sí / urlaic sé, sí‡
|
d'urlacamar; d'urlaic muid / urlacamar‡; urlaic muid‡
|
d'urlaic sibh; d'urlacabhair / urlaic sibh‡; urlacabhair‡
|
d'urlaic siad; d'urlacadar / urlaic siad; urlacadar‡
|
a d'urlaic
|
urlacadh; hurlacadh†
|
| past habitual
|
d'urlacainn / urlacainn‡
|
d'urlactá / urlactá‡
|
d'urlacadh sé, sí / urlacadh sé, sí‡
|
d'urlacaimis; d'urlacadh muid / urlacadh muid‡
|
d'urlacadh sibh / urlacadh sibh‡
|
d'urlacaidís; d'urlacadh siad / urlacaidís‡; urlacadh siad‡
|
a d'urlacadh
|
d'urlactaí / urlactaí‡
|
|
|
|
|
singular
|
plural
|
direct relative
|
autonomous
|
| first
|
second
|
third
|
first
|
second
|
third
|
| future
|
urlacfaidh mé; urlacfad
|
urlacfaidh tú; urlacfair†
|
urlacfaidh sé, sí
|
urlacfaimid; urlacfaidh muid
|
urlacfaidh sibh
|
urlacfaidh siad; urlacfaid†
|
a urlacfaidh; a urlacfas
|
urlacfar
|
| conditional
|
d'urlacfainn / urlacfainn‡
|
d'urlacfá / urlacfá‡
|
d'urlacfadh sé, sí / urlacfadh sé, sí‡
|
d'urlacfaimis; d'urlacfadh muid / urlacfaimis‡; urlacfadh muid‡
|
d'urlacfadh sibh / urlacfadh sibh‡
|
d'urlacfaidís; d'urlacfadh siad / urlacfaidís‡; urlacfadh siad‡
|
a d'urlacfadh
|
d'urlacfaí / urlacfaí‡
|
|
|
| subjunctive
|
singular
|
plural
|
direct relative
|
autonomous
|
| first
|
second
|
third
|
first
|
second
|
third
|
| present
|
go n-urlaca mé; go n-urlacad†
|
go n-urlaca tú; go n-urlacair†
|
go n-urlaca sé, sí
|
go n-urlacaimid; go n-urlaca muid
|
go n-urlaca sibh
|
go n-urlaca siad; go n-urlacaid†
|
—
|
go n-urlactar
|
| past
|
dá n-urlacainn
|
dá n-urlactá
|
dá n-urlacadh sé, sí
|
dá n-urlacaimis; dá n-urlacadh muid
|
dá n-urlacadh sibh
|
dá n-urlacaidís; dá n-urlacadh siad
|
—
|
dá n-urlactaí
|
|
|
| imperative
|
singular
|
plural
|
direct relative
|
autonomous
|
| first
|
second
|
third
|
first
|
second
|
third
|
| —
|
urlacaim
|
urlaic
|
urlacadh sé, sí
|
urlacaimis
|
urlacaigí; urlacaidh†
|
urlacaidís
|
—
|
urlactar
|
|
|
|
| past participle
|
urlactha
|
|
|
| verbal noun
|
urlacan
|
† archaic or dialect form
‡ dependent form
urlaic f (genitive singular urlaice)
- alternative form of urlacan (“vomit”)
Note: Certain mutated forms of some words can never occur in standard Modern Irish.
All possible mutated forms are displayed for convenience.