vona

See also: Vona, vóna, вона, and vôňa

Icelandic

Pronunciation

• IPA^(key): /ˈvɔːna/

  Rhymes: -ɔːna

Etymology 1

From Old Norse vána, from the noun ván (“hope”) (Icelandic von).

Verb

vona (weak verb, third-person singular past indicative vonaði, supine vonað)

1. to hope

   Við skulum vona það besta.

   Let's hope for the best.

Conjugation

vona – active voice (germynd)

infinitive nafnháttur		að vona
supine sagnbót		vonað
present participle lýsingarháttur nútíðar		vonandi
		indicative framsöguháttur			subjunctive viðtengingarháttur
		present nútíð	past þátíð		present nútíð	past þátíð
singular	ég	vona	vonaði		voni	vonaði
	þú	vonar	vonaðir		vonir	vonaðir
	hann, hún, það	vonar	vonaði		voni	vonaði
plural	við	vonum	vonuðum		vonum	vonuðum
	þið	vonið	vonuðuð		vonið	vonuðuð
	þeir, þær, þau	vona	vonuðu		voni	vonuðu
		imperative boðháttur
singular	þú	vona (þú), vonaðu
plural	þið	vonið (þið), voniði1

¹ Spoken form, usually not written; in writing, the unappended plural form (optionally followed by the full pronoun) is preferred.

vonast – mediopassive voice (miðmynd)

infinitive nafnháttur		að vonast
supine sagnbót		vonast
present participle lýsingarháttur nútíðar		vonandist (rare; see appendix)
		indicative framsöguháttur			subjunctive viðtengingarháttur
		present nútíð	past þátíð		present nútíð	past þátíð
singular	ég	vonast	vonaðist		vonist	vonaðist
	þú	vonast	vonaðist		vonist	vonaðist
	hann, hún, það	vonast	vonaðist		vonist	vonaðist
plural	við	vonumst	vonuðumst		vonumst	vonuðumst
	þið	vonist	vonuðust		vonist	vonuðust
	þeir, þær, þau	vonast	vonuðust		vonist	vonuðust
		imperative boðháttur
singular	þú	vonast (þú), vonastu
plural	þið	vonist (þið), vonisti1

¹ Spoken form, usually not written; in writing, the unappended plural form (optionally followed by the full pronoun) is preferred.

vonaður — past participle (lýsingarháttur þátíðar)

strong declension (sterk beyging)	singular (eintala)			plural (fleirtala)
	masculine (karlkyn)	feminine (kvenkyn)	neuter (hvorugkyn)	masculine (karlkyn)	feminine (kvenkyn)	neuter (hvorugkyn)
nominative (nefnifall)	vonaður	vonuð	vonað	vonaðir	vonaðar	vonuð
accusative (þolfall)	vonaðan	vonaða	vonað	vonaða	vonaðar	vonuð
dative (þágufall)	vonuðum	vonaðri	vonuðu	vonuðum	vonuðum	vonuðum
genitive (eignarfall)	vonaðs	vonaðrar	vonaðs	vonaðra	vonaðra	vonaðra
weak declension (veik beyging)	singular (eintala)			plural (fleirtala)
	masculine (karlkyn)	feminine (kvenkyn)	neuter (hvorugkyn)	masculine (karlkyn)	feminine (kvenkyn)	neuter (hvorugkyn)
nominative (nefnifall)	vonaði	vonaða	vonaða	vonuðu	vonuðu	vonuðu
accusative (þolfall)	vonaða	vonuðu	vonaða	vonuðu	vonuðu	vonuðu
dative (þágufall)	vonaða	vonuðu	vonaða	vonuðu	vonuðu	vonuðu
genitive (eignarfall)	vonaða	vonuðu	vonaða	vonuðu	vonuðu	vonuðu

Derived terms

• vonast
• vonast eftir

Etymology 2

Noun

vona f

1. indefinite genitive plural of von

Norwegian Nynorsk

Noun

vona f

1. definite singular of von

Verb

vona (present tense vonar, past tense vona, past participle vona, passive infinitive vonast, present participle vonande, imperative vona/von)

1. alternative spelling of vone

Tsonga

Etymology 1

Pronoun

vona

1. they, them; third-person plural pronoun.

Etymology 2

From Proto-Bantu *-bóna.

Verb

vona

1. to see