τρίβω

Ancient Greek

Etymology

Ultimately from Proto-Indo-European *ter- (“to rub”). Cognate with Latin tero.

Pronunciation

• (5th BC Attic): IPA: /tri͜íbɔ͜ɔ/

• (1st BC Egyptian): IPA: /tríːboː/

• (4th AD Koine): IPA: /tríβo/

• (10th AD Byzantine): IPA: /trívo/

• (15th AD Constantinopolitan): IPA: /tɾívo/

Verb

τρίβω (tribō) future: τρίψω aorist: ἔτριψα perfect: τέτριφα perfect m/p: τέτριμμαι aorist passive: ἐτρίβην/ἐτρίφθην

1. I rub
2. Ι grind, thresh, pound
3. I waste, ravage
4. I rub away, grind down, wear away
5. I wear out

Inflection

    Present: τρίβω, τρίβομαι

number		singular			dual		plural
present		first	second	third	second	third	first	second	third
active	indicative	τρίβω	τρίβεις	τρίβει	τρίβετον	τρίβετον	τρίβομεν	τρίβετε	τρίβουσι(ν)
	subjunctive	τρίβω	τρίβῃς	τρίβῃ	τρίβητον	τρίβητον	τρίβωμεν	τρίβητε	τρίβωσι(ν)
	optative	τρίβοιμι	τρίβοις	τρίβοι	τρίβοιτον	τριβοίτην	τρίβοιμεν	τρίβοιτε	τρίβοιεν
	imperative		τρῖβε	τριβέτω	τρίβετον	τριβέτων		τρίβετε	τριβόντων
middle/ passive	indicative	τρίβομαι	τρίβει/ τρίβῃ	τρίβεται	τρίβεσθον	τρίβεσθον	τριβόμεθα	τρίβεσθε	τρίβονται
	subjunctive	τρίβωμαι	τρίβῃ	τρίβηται	τρίβησθον	τρίβησθον	τριβώμεθα	τρίβησθε	τρίβωνται
	optative	τριβοίμην	τρίβοιο	τρίβοιτο	τρίβοισθον	τριβοίσθην	τριβοίμεθα	τρίβοισθε	τρίβοιντο
	imperative		τρίβου	τριβέσθω	τρίβεσθον	τριβέσθων		τρίβεσθε	τριβέσθων
		active				middle/passive
infinitive		τρίβειν				τρίβεσθαι
participle		τρίβων , τρίβουσα , τρῖβον				τριβόμενος , τριβομένη , τριβόμενον

    Imperfect: ἔτριβον, ἐτριβόμην

number		singular			dual		plural
imperfect		first	second	third	second	third	first	second	third
active	indicative	ἔτριβον	ἔτριβες	ἔτριβε	ἐτρίβετον	ἐτριβέτην	ἐτρίβομεν	ἐτρίβετε	ἔτριβον
middle/ passive		ἐτριβόμην	ἐτρίβου	ἐτρίβετο	ἐτρίβεσθον	ἐτριβέσθην	ἐτριβόμεθα	ἐτρίβεσθε	ἐτρίβοντο

    Future: τρίψω

number		singular			dual		plural
future		first	second	third	second	third	first	second	third
active	indicative	τρίψω	τρίψεις	τρίψει	τρίψετον	τρίψετον	τρίψομεν	τρίψετε	τρίψουσι(ν)
	optative	τρίψοιμι	τρίψοις	τρίψοι	τρίψοιτον	τριψοίτην	τρίψοιμεν	τρίψοιτε	τρίψοιεν
middle	indicative	τρίψομαι	τρίψει/ τρίψῃ	τρίψεται	τρίψεσθον	τρίψεσθον	τριψόμεθα	τρίψεσθε	τρίψονται
	optative	τριψοίμην	τρίψοιο	τρίψοιτο	τρίψοισθον	τριψοίσθην	τριψοίμεθα	τρίψοισθε	τρίψοιντο
		active				middle
infinitive		τρίψειν				τρίψεσθαι
participle		τρίψων , τρίψουσα , τρῖψον				τριψόμενος , τριψομένη , τριψόμενον

    Aorist: ἔτριψα, ἐτριψάμην

number		singular			dual		plural
aorist		first	second	third	second	third	first	second	third
active	indicative	ἔτριψα	ἔτριψας	ἔτριψε	ἐτρίψατον	ἐτριψάτην	ἐτρίψαμεν	ἐτρίψατε	ἔτριψαν
	subjunctive	τρίψω	τρίψῃς	τρίψῃ	τρίψητον	τρίψητον	τρίψωμεν	τρίψητε	τρίψωσι(ν)
	optative	τρίψαιμι	τρίψαις/ τρίψειας	τρίψαι/ τρίψειε	τρίψαιτον	τριψαίτην	τρίψαιμεν	τρίψαιτε	τρίψαιεν/ τρίψειαν
	imperative		τρῖψον	τριψάτω	τρίψατον	τριψάτων		τρίψατε	τριψάντων
middle	indicative	ἐτριψάμην	ἐτρίψω	ἐτρίψατο	ἐτρίψασθον	ἐτριψάσθην	ἐτριψάμεθα	ἐτρίψασθε	ἐτρίψαντο
	subjunctive	τρίψωμαι	τρίψῃ	τρίψηται	τρίψησθον	τρίψησθον	τριψώμεθα	τρίψησθε	τρίψωνται
	optative	τριψαίμην	τρίψαιο	τρίψαιτο	τρίψαισθον	τριψαίσθην	τριψαίμεθα	τρίψαισθε	τρίψαιντο
	imperative		τρῖψαι	τριψάσθω	τρίψασθον	τριψάσθων		τρίψασθε	τριψάσθων
		active				middle
infinitive		τρῖψαι				τρίψασθαι
participle	m	τρίψας				τριψάμενος
	f	τρίψασα				τριψαμένη
	n	τρῖψαν				τριψάμενον

    Aorist: ἐτρίβην

number		singular			dual		plural
aorist		first	second	third	second	third	first	second	third
passive	indicative	ἐτρίβην	ἐτρίβης	ἐτρίβη	ἐτρίβητον	ἐτριβήτην	ἐτρίβημεν	ἐτρίβητε	ἐτρίβησαν
	subjunctive	τριβῶ	τριβῇς	τριβῇ	τριβῆτον	τριβῆτον	τριβῶμεν	τριβῆτε	τριβῶσι(ν)
	optative	τριβείην	τριβείης	τριβείη	τριβεῖτον/ τριβείητον	τριβείτην/ τριβειήτην	τριβεῖμεν/ τριβείημεν	τριβεῖτε/ τριβείητε	τριβεῖεν/ τριβείησαν
	imperative		τρίβηθι	τριβήτω	τρίβητον	τριβήτων		τρίβητε	τριβέντων
		infinitive				participle
passive		τριβῆναι				τριβείς , τριβεῖσα , τριβέν

    Aorist: ἐτρίφθην

number		singular			dual		plural
aorist		first	second	third	second	third	first	second	third
passive	indicative	ἐτρίφθην	ἐτρίφθης	ἐτρίφθη	ἐτρίφθητον	ἐτριφθήτην	ἐτρίφθημεν	ἐτρίφθητε	ἐτρίφθησαν
	subjunctive	τριφθῶ	τριφθῇς	τριφθῇ	τριφθῆτον	τριφθῆτον	τριφθῶμεν	τριφθῆτε	τριφθῶσι(ν)
	optative	τριφθείην	τριφθείης	τριφθείη	τριφθεῖτον/ τριφθείητον	τριφθείτην/ τριφθειήτην	τριφθεῖμεν/ τριφθείημεν	τριφθεῖτε/ τριφθείητε	τριφθεῖεν/ τριφθείησαν
	imperative		τρίφθητι	τριφθήτω	τρίφθητον	τριφθήτων		τρίφθητε	τριφθέντων
		infinitive				participle
passive		τριφθῆναι				τριφθείς , τριφθεῖσα , τριφθέν

    Perfect: τέτριφα

number		singular			dual		plural
perfect		first	second	third	second	third	first	second	third
active	indicative	τέτριφα	τέτριφας	τέτριφε	τετρίφατον	τετρίφατον	τετρίφαμεν	τετρίφατε	τετρίφασι(ν)
	subjunctive	τετριφὼς ὦ/ τετρίφω	τετριφὼς ᾖς/ τετρίφῃς	τετριφὼς ᾖ/ τετρίφῃ	τετριφότε ἦτον/ τετρίφητον	τετριφότε ἦτον/ τετρίφητον	τετριφότες ὦμεν/ τετρίφωμεν	τετριφότες ἦτε/ τετρίφητε	τετριφότες ὦσι(ν)/ τετρίφωσι(ν)
	optative	τετριφὼς εἴην/ τετρίφοιμι/ τετριφοίην	τετριφὼς εἴης/ τετρίφοις/ τετριφοίης	τετριφὼς εἴη/ τετρίφοι/ τετριφοίη	τετριφότε εἴητον/ τετριφότε εἶτον/ τετρίφοιτον	τετριφὀτε εἰήτην/ τετριφότε εἴτην/ τετριφοίτην	τετριφότες εἴημεν/ τετριφότες εἶμεν/ τετρίφοιμεν	τετριφότες εἴητε/ τετριφότες εἶτε/ τετρίφοιτε	τετριφότες εἴησαν/ τετριφότε εἶεν/ τετρίφοιεν
	imperative		τετριφὼς ἴσθι	τετριφὼς ἔστω	τετριφότε ἔστον	τετριφότε ἔστων		τετριφότες ἔστε	τετριφότες ὄντων
middle/ passive	indicative	τέτριμμαι	τέτριψαι	τέτριπται	τέτριφθον	τέτριφθον	τετρίμμεθα	τέτριφθε	τετριμμένοι εἰσί
	subjunctive	τετριμμένος ὦ	τετριμμένος ᾖς	τετριμμένος ᾖ	τετριμμένω ἦτον	τετριμμένω ἦτον	τετριμμένοι ὦμεν	τετριμμένοι ἦτε	τετριμμένοι ὦσι
	optative	τετριμμένος εἴην	τετριμμένος εἴης	τετριμμένος εἴη	τετριμμένοι εἴητον/ τετριμμένοι εἶτον	τετριμμένω εἰήτην/ τετριμμένω εἴτην	τετριμμένοι εἴημεν/ τετριμμένοι εἶμεν	τετριμμένοι εἴητε/ τετριμμένοι εἶτε	τετριμμένοι εἴησαν/ τετριμμένοι εἶεν
	imperative		τέτριψο	τετρίφθω	τέτριφθον	τετρίφθων		τέτριφθε	τετρίφθων
		active				middle/passive
infinitive		τετριφέναι				τετρίφθαι
participle		τετριφώς , τετριφυῖα , τετριφός				τετριμμένος , τετριμμένη , τετριμμένον

    Pluperfect: ἐτετρίφειν/ἐτετρίφη

number		singular			dual		plural
pluperfect		first	second	third	second	third	first	second	third
active	indicative	ἐτετρίφειν/ ἐτετρίφη	ἐτετρίφεις/ ἐτετρίφης	ἐτετρίφει(ν)	ἐτετρίφετον	ἐτετριφέτην	ἐτετρίφεμεν	ἐτετρίφετε	ἐτετρίφεσαν
middle/ passive		ἐτετρίμμην	ἐτέτριψο	ἐτέτριπτο	ἐτέτριφθον	ἐτετρίφθην	ἐτετρίμμεθα	ἐτέτριφθε	ἐτετριμμένοι ἦσαν

Descendants

• Greek: τρίβω (trívo, “to rub, to grate”)

References

• LSJ

---

Greek

Etymology

From Ancient Greek τρίβω

Verb

τρίβω (trívo)    simple past:  έτριψα

1. grate, grind
2. rub, chafe

Declension

This Greek verb needs an inflection-table template.

Related terms

• (passive form): τρίβομαι (trívomai, “xx”)