geminus
Definition from Wiktionary, the free dictionary
Contents |
Latin [edit]
Pronunciation [edit]
Adjective [edit]
geminus m (feminine gemina, neuter geminum); first/second declension
Usage notes [edit]
The substantive (noun) meaning is far more commonly expressed in Latin using the plural form geminī.
Inflection [edit]
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case \ Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | geminus | gemina | geminum | geminī | geminae | gemina | |
| genitive | geminī | geminae | geminī | geminōrum | geminārum | geminōrum | |
| dative | geminō | geminae | geminō | geminīs | geminīs | geminīs | |
| accusative | geminum | geminam | geminum | geminōs | geminās | gemina | |
| ablative | geminō | geminā | geminō | geminīs | geminīs | geminīs | |
| vocative | gemine | gemina | geminum | geminī | geminae | gemina | |